วารสารวิจัยและพัฒนาสุขภาพศรีสะเกษ

การพัฒนาระบบบริการผู้ป่วยเบาหวาน เพื่อควบคุมระดับน้ำตาลด้วยกระบวนการนับคาร์โบไฮเดรต โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองหว้า ตำบลหนองหว้า อำเภอเบญจลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ

สุริชัย ด้วงทอง — 2026-09-10

การวิจัยครั้งนี้ใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา (R&D) เป็นกรอบโครงสร้างหลัก ดำเนินการ 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ศึกษาสถานการณ์ด้วยวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ระยะที่ 2 พัฒนาระบบบริการโดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) และระยะที่ 3 ประเมินผลด้วยการวิจัยแบบกึ่งทดลอง (Quasi-experimental Design) แบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบบริการผู้ป่วยเบาหวานในการควบคุมระดับน้ำตาลด้วยกระบวนการนับคาร์โบไฮเดรต ณ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองหว้า อำเภอเบญจลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวน 60 คน ดำเนินการ 3 ระยะ ระหว่างเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2568 ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2569 เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบทดสอบความรู้ แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลตนเอง และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Paired Samples t-test

ผลการวิจัยพบว่าอัตราการควบคุม HbA1c ได้ตามเป้าหมายในพื้นที่เพียงร้อยละ 27.22 ต่ำกว่าเป้าหมายกระทรวงสาธารณสุขที่ร้อยละ 40.00 กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดมีความรู้เรื่องการนับคาร์โบไฮเดรตในระดับต่ำ ระบบบริการที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ การให้ความรู้แบบกลุ่ม 8 ครั้ง การปรึกษาเฉพาะบุคคล การติดตามทางโทรศัพท์ และสื่อการเรียนรู้อาหารอีสาน หลังการทดลองพบว่าคะแนนความรู้เพิ่มขึ้นจาก 17.32 เป็น 37.02 คะแนน ค่า HbA1c ลดลงจากร้อยละ 6.95 เป็นร้อยละ 6.12 ค่า FBS ลดลงจาก 144.95 เป็น 119.85 มก./ดล. ค่า 2hr-PPG ลดลงจาก 198.23 เป็น 163.98 มก./ดล. คะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองเพิ่มขึ้นจาก 60.25 เป็น 66.75 คะแนน ซึ่งทุกตัวชี้วัดมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 และกลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุด ( = 4.70) สรุปได้ว่า ระบบบริการผู้ป่วยเบาหวานด้วยกระบวนการนับคาร์โบไฮเดรตที่พัฒนาขึ้นโดยอิงบริบทวัฒนธรรมอาหารอีสานและกระบวนการมีส่วนร่วมสามารถเพิ่มความรู้ พัฒนาพฤติกรรมการดูแลตนเอง และลดระดับน้ำตาลในเลือดได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ อย่างไรก็ตาม การติดตามผลระยะยาวเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อยืนยันความคงทนของผลลัพธ์ดังกล่าว

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนของโรงพยาบาลหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ

ธีรศักดิ์ รัตนเทวะเนตร — 2026-09-18

งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจเชิงวิเคราะห์แบบภาคตัดขวาง (Cross-sectional Analytical Survey Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนของโรงพยาบาลหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 146 คน จากประชากรบุคลากรโรงพยาบาลหัวตะพานจำนวน 234 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิตามสัดส่วน (Proportional Stratified Random Sampling) เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิและทดสอบความเชื่อมั่นด้วยค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson's Product Moment Correlation Coefficient) และวิเคราะห์ปัจจัยที่สามารถร่วมอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุน โดยใช้การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Linear Regression Analysis: Enter Method) เพื่อศึกษาว่าปัจจัยด้านลักษณะขององค์การ ลักษณะสภาพแวดล้อมการทำงาน และปัจจัยด้านการบริหารตามแนวคิด POSDCORB สามารถร่วมอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนได้หรือไม่ โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 มีระยะเวลาดำเนินการตั้งแต่เดือน ตุลาคม พ.ศ. 2568 ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569

ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 76.03 มีอายุเฉลี่ย 43.08 ปี (S.D. = 8.93) ปัจจัยด้านการบริหารตามแนวคิด POSDCORB โดยรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 3.94, S.D. = 0.33) และประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 3.98, S.D. = 0.32) บุคลากรที่มีปัจจัยส่วนบุคคลแตกต่างกันมีระดับประสิทธิผลไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > 0.05) ขณะที่ลักษณะขององค์การ (r = 0.584) สภาพแวดล้อมการทำงาน (r = 0.707) และปัจจัยด้านการบริหารตามแนวคิด POSDCORB โดยรวม (r = 0.830) มีความสัมพันธ์ทางบวกกับประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และพบว่าตัวแปรพยากรณ์สามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนได้ร้อยละ 73.20 (adjusted R² = 0.714) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยสะท้อนว่าประสิทธิผลการบริหารงานสนับสนุนเป็นผลจากปัจจัยเชิงระบบและกระบวนการบริหารมากกว่าคุณลักษณะส่วนบุคคลของผู้รับบริการ โดยเฉพาะสภาพแวดล้อมการทำงานและการบริหารงบประมาณ ซึ่งควรได้รับความสำคัญเป็นลำดับแรก ผู้บริหารโรงพยาบาลชุมชนขนาดเล็กสามารถนำผลการวิจัยนี้ไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการจัดสรรทรัพยากรและปรับปรุงกระบวนการบริหารงานสนับสนุนให้สอดคล้องกับภาระงานที่เพิ่มขึ้น เพื่อยกระดับคุณภาพบริการภายในองค์กรอย่างยั่งยืนต่อไป

การประเมินความเหมาะสมของการใช้ยาปฏิชีวนะในผู้ป่วยเด็กอายุน้อยกว่า 5 ปีที่ป่วยด้วยโรคอุจจาระร่วงเฉียบพลันตามแนวทางเวชปฏิบัติ โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์

วีวิกา บุญวงษ์ — 2026-09-24

การวิจัยแบบผสมผสานเชิงอธิบายเป็นลำดับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสั่งใช้และความเหมาะสมของยาปฏิชีวนะ รวมทั้งบริบทที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจสั่งใช้ยาในผู้ป่วยเด็กอายุน้อยกว่า 5 ปีที่มีโรคอุจจาระร่วงเฉียบพลัน ระยะเชิงปริมาณเป็นการทบทวนเวชระเบียนย้อนหลังจำนวน 400 ราย ระหว่าง พ.ศ. 2564–2568 โดยสุ่มอย่างเป็นระบบตามสัดส่วนรายปี และประเมินความเหมาะสมด้านข้อบ่งชี้ ชนิดยา ขนาดยา และระยะเวลารักษาในผู้ได้รับยาปฏิชีวนะ ระยะเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างกับแพทย์ 12 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ และการวิเคราะห์เนื้อหา ก่อนบูรณาการผลด้วยตารางแสดงผลแบบบูรณาการ การวิจัยดำเนินการระหว่างวันที่ 16 มิถุนายนถึงวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วย 104 จากผู้ป่วยทั้งหมด 400 ราย ได้รับยาปฏิชีวนะ ร้อยละ 26.00 และ ผู้ป่วยนอก 67 จากผู้ป่วยนอกทั้งหมด 278 ราย ได้รับยาปฏิชีวนะ ร้อยละ 24.10 โดย ceftriaxone เป็นยาที่ใช้บ่อยที่สุด ในผู้ได้รับยาปฏิชีวนะพบการใช้ยาเหมาะสมครบทุกองค์ประกอบ 54 ราย (ร้อยละ 51.92) และไม่เหมาะสมอย่างน้อยหนึ่งองค์ประกอบ 50 ราย (ร้อยละ 48.08) จากผู้ได้รับยาปฏิชีวนะทั้งหมด 104 ราย โดยพบความไม่เหมาะสมด้านข้อบ่งชี้มากที่สุด จำนวน 36 ราย (ร้อยละ 34.62) รวมทั้ง การรับบริการแบบผู้ป่วยนอก (OR = 2.73; 95% CI: 1.18–6.33; p = 0.024) และการไม่ส่งตรวจอุจจาระ (OR = 4.91; 95% CI: 1.88–12.87; p = 0.001) มีความสัมพันธ์กับการใช้ยาปฏิชีวนะไม่เหมาะสมในการวิเคราะห์ตัวแปรเดียว ผลการสัมภาษณ์ชี้ว่า ความไม่แน่นอนทางคลินิก ภาระงาน ความคาดหวังของผู้ปกครอง และข้อจำกัดของระบบสนับสนุนการตัดสินใจเกี่ยวข้องกับรูปแบบการสั่งใช้ยา สรุปได้ว่า ผู้ได้รับยาปฏิชีวนะเกือบครึ่งหนึ่งมีการใช้ยาไม่เหมาะสมอย่างน้อยหนึ่งองค์ประกอบ โดยพบความไม่เหมาะสมด้านข้อบ่งชี้มากที่สุด ผลการศึกษาสามารถใช้เป็นข้อมูลประกอบการพัฒนามาตรการส่งเสริมการใช้ยาปฏิชีวนะอย่างสมเหตุผล จึงควรส่งเสริมการใช้แนวทางเวชปฏิบัติ การทบทวนการสั่งยา และการพัฒนาระบบสนับสนุนการตัดสินใจทางคลินิก

ประสิทธิผลของโปรแกรมปรับเปลี่ยนพฤติกรรมผ่านสถานีสุขภาพชุมชนร่วมกับระบบสุขภาพทางไกล ต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ได้ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านม่วงแยก อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ

มุทิตา สัมพุทธานนท์ — 2026-09-29

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวาน แรงจูงใจในการดูแลตนเอง ทักษะการจัดการตนเอง พฤติกรรมการดูแลตนเอง และระดับน้ำตาลในเลือด ก่อนและหลังการใช้โปรแกรมของกลุ่มทดลอง และระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มเปรียบเทียบภายหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ได้ จำนวน 64 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 32 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ 32 คน คัดเลือกด้วยการสุ่มอย่างเป็นระบบตามเกณฑ์คัดเข้าและคัดออก กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมที่พัฒนาขึ้นตามแบบจำลองข้อมูลข่าวสาร แรงจูงใจ และทักษะเชิงพฤติกรรม เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ประกอบด้วยกิจกรรมที่สถานีสุขภาพชุมชน 7 กิจกรรม การตรวจติดตามที่สถานีสุขภาพชุมชน 4 ครั้ง การให้คำปรึกษาผ่านระบบสุขภาพทางไกล 2 ครั้ง และสร้างแรงจูงใจผ่านแอปพลิเคชันไลน์ตลอดโปรแกรม ส่วนกลุ่มเปรียบเทียบได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถาม 5 ส่วน มีค่าความเชื่อมั่นระหว่าง 0.780–0.940 และการตรวจระดับน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารด้วยวิธีเจาะปลายนิ้ว วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติการทดสอบค่าที มีระยะเวลาดำเนินการตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ถึงเดือน สิงหาคม 2569

ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวานเพิ่มขึ้นจาก 10.59 เป็น 17.66 คะแนน (MD = 7.07, 95% CI = 6.44 ถึง 7.68) แรงจูงใจในการดูแลตนเองเพิ่มขึ้นจาก 35.34 เป็น 53.00 คะแนน (MD = 17.66, 95% CI = 16.08 ถึง 19.23) ทักษะการจัดการตนเองเพิ่มขึ้นจาก 26.16 เป็น 50.50 คะแนน (MD = 24.34, 95% CI = 22.77 ถึง 25.92) พฤติกรรมการดูแลตนเองเพิ่มขึ้นจาก 70.09 เป็น 130.66 คะแนน (MD = 60.57, 95% CI = 57.58 ถึง 63.55) และระดับน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารจากเลือดฝอยลดลงจาก 158.03 เป็น 135.34 mg/dL (MD = 22.69, 95% CI = 19.71 ถึง 25.67) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทุกตัวแปร (p < 0.001) ส่วนกลุ่มเปรียบเทียบไม่พบความแตกต่างในตัวแปรใด และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มเปรียบเทียบภายหลังเข้าร่วมโปรแกรม พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวาน 17.66 คะแนน สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบซึ่งมีค่าเฉลี่ย 11.41 คะแนน (MD = 6.25, 95% CI = 5.39 ถึง 7.11) แรงจูงใจในการดูแลตนเอง 53.00 คะแนน สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบซึ่งมีค่าเฉลี่ย 37.09 คะแนน (MD = 15.91, 95% CI = 13.57 ถึง 18.25) ทักษะการจัดการตนเอง 50.50 คะแนน สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบซึ่งมีค่าเฉลี่ย 27.00 คะแนน (MD = 23.50, 95% CI = 21.09 ถึง 25.91) พฤติกรรมการดูแลตนเอง 130.66 คะแนน สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบซึ่งมีค่าเฉลี่ย 73.75 คะแนน (MD = 56.91, 95% CI = 53.24 ถึง 60.57) และมีระดับน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารจากเลือดฝอย 135.34 mg/dL ต่ำกว่ากลุ่มเปรียบเทียบซึ่งมีค่าเฉลี่ย 163.22 mg/dL (MD = −27.88, 95% CI = −40.38 ถึง −15.37) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทุกตัวแปร (p < 0.001) ผลการศึกษาสนับสนุนว่าโปรแกรมนี้อาจช่วยยกระดับความรู้ แรงจูงใจ ทักษะการจัดการตนเอง และพฤติกรรมการดูแลตนเอง ตลอดจนช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารในระยะสั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างอายุของมารดากับการเพิ่มขึ้นของน้ำหนักทารกตั้งแต่แรกเกิดถึงอายุ 1 เดือน: การศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลังในโรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19 จังหวัดกาญจนบุรี

อรุชา วงศ์พีรกุล — 2026-10-05

การเพิ่มขึ้นของน้ำหนักทารกในช่วงเดือนแรกหลังคลอดเป็นตัวชี้วัดสำคัญของการเจริญเติบโต การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างอายุของมารดากับอัตราการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ยต่อวันของทารกตั้งแต่แรกเกิดถึงอายุประมาณ 1 เดือน โดยกำหนดเป็นช่วงอายุ 30–40 วันหลังคลอด เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลังในคู่มารดา–ทารกที่คลอดในโรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19 จังหวัดกาญจนบุรี โดยใช้ข้อมูลระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2566 ถึง 31 ธันวาคม 2568 และดำเนินการวิจัยระหว่างวันที่ 31 กรกฎาคม ถึง 28 สิงหาคม 2569 จากข้อมูลทั้งหมด 845 คู่ มีข้อมูลเข้าเกณฑ์วิเคราะห์ 685 คู่ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว สหสัมพันธ์เพียร์สันและสเปียร์แมน และการถดถอยเชิงเส้นพหุคูณ

ผลการศึกษาพบว่าอายุมารดาเฉลี่ย 28.51±6.27 ปี ทารกมีอัตราการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ย 32.38±8.78 กรัม/วัน โดยทารกในกลุ่มมารดาอายุน้อยกว่า 20 ปี อายุ 20–34 ปี และอายุ 35 ปีขึ้นไป มีอัตราการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ย 33.01±9.14, 32.35±8.73 และ 32.13±8.87 กรัม/วัน ตามลำดับ ซึ่งไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.801) ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างอายุมารดาแบบต่อเนื่องกับอัตราการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ยต่อวัน (r=-0.021, p=0.581) และภายหลังปรับปัจจัยร่วมยังไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มอายุมารดากับอัตราการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ยต่อวันของทารก ขณะที่เพศทารกและน้ำหนักแรกเกิดมีความสัมพันธ์กับอัตราการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ยต่อวันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยผลการศึกษานี้สนับสนุนให้การติดตามการเจริญเติบโตของทารกในช่วงเดือนแรก พิจารณาปัจจัยพื้นฐานของทารก โดยเฉพาะน้ำหนักแรกเกิด ร่วมกับปัจจัยด้านมารดาและการคลอด มากกว่าการใช้อายุมารดาเพียงปัจจัยเดียว

ปัจจัยด้านมารดาและการคลอดที่สัมพันธ์กับภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอด (Early-Onset Neonatal Sepsis) โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19 จังหวัดกาญจนบุรี: การศึกษาแบบย้อนหลัง ปี พ.ศ. 2567-2568

บงกช เจริญลาภสวัสดี — 2026-10-08

การวิจัยเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลังจากเวชระเบียนนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเกิดภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอด เปรียบเทียบปัจจัยด้านมารดาและการคลอดระหว่างกลุ่มที่มีและไม่มีภาวะติดเชื้อ และวิเคราะห์ปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอด ณ โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19 จังหวัดกาญจนบุรี ประชากรเป็นทารกแรกเกิดที่คลอดตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2567 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2568 จำนวน 1,586 ราย ภายหลังการคัดเลือกตามเกณฑ์สามารถนำเวชระเบียนมาวิเคราะห์ได้ 1,212 ราย แบ่งเป็นกลุ่มที่มีภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอด 89 ราย และกลุ่มที่ไม่มีภาวะดังกล่าว 1,123 ราย เครื่องมือวิจัยเป็นแบบบันทึกข้อมูลจากเวชระเบียนจำนวน 28 ข้อ แบ่งเป็น 4 ส่วน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมทั้งวิเคราะห์ปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอดด้วยการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกแบบตัวแปรเดียวและการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกพหุตัวแปรแบบปรับโทษของเฟิร์ธ โดยรายงานค่าอัตราส่วนโอกาสและช่วงความเชื่อมั่นร้อยละ 95 กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ดำเนินการวิจัยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2569 โดยเริ่มเก็บรวบรวมข้อมูลภายหลังได้รับการรับรองจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์และได้รับอนุญาตให้เข้าถึงเวชระเบียน

ผลการศึกษาพบการเกิดภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอดร้อยละ 7.34 หรือประมาณ 73 รายต่อเวชระเบียนที่นำมาวิเคราะห์ 1,000 ราย ปัจจัยที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างกลุ่ม ได้แก่ การติดเชื้อของมารดาที่ได้รับการวินิจฉัยก่อนการเกิดภาวะติดเชื้อในทารก ภาวะถุงน้ำคร่ำอักเสบ ไข้ระหว่างคลอด การคลอดก่อนกำหนด ถุงน้ำคร่ำแตกนานตั้งแต่ 18 ชั่วโมงขึ้นไป และน้ำคร่ำมีขี้เทาปน เมื่อควบคุมอิทธิพลของปัจจัยอื่น พบว่าการติดเชื้อของมารดาที่ได้รับการวินิจฉัยก่อนการเกิดภาวะติดเชื้อในทารก (Adjusted OR = 5.72, 95% CI = 2.91–11.24, p < 0.001) และไข้ระหว่างคลอด (Adjusted OR = 5.14, 95% CI = 1.75–15.12, p = 0.003) มีความสัมพันธ์กับภาวะติดเชื้อในทารกแรกเกิดระยะแรกหลังคลอดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้น ทารกที่เกิดจากมารดาที่มีการติดเชื้อระหว่างตั้งครรภ์หรือระยะคลอด หรือมีไข้ระหว่างคลอด ควรได้รับการประเมินและเฝ้าระวังภาวะติดเชื้ออย่างใกล้ชิดภายใน 72 ชั่วโมงแรกหลังคลอด เพื่อให้สามารถตรวจพบและให้การรักษาได้อย่างทันท่วงที