การพัฒนาแนวทางจัดการเครื่องมือแพทย์ปราศจากเชื้อในเครือข่ายโรงพยาบาลโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย - สุวรรณรอด ลักขณา (วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 2024)
การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาแนวทางจัดการเครื่องมือแพทย์ปราศจากเชื้อในเครือข่ายโรงพยาบาลโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย พยาบาลวิชาชีพและบุคลากรผู้ปฏิบัติงานในหน่วยจ่ายกลาง จำนวน 64 คนได้มาโดยการคัดเลือกแบบเจาะจง. เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามความรู้แบบประเมินความรู้ จำนวน 30 ข้อโดยมีค่าความเชื่อมั่นของคูเดอร์แอนด์ริชาร์ทสัน (KR-20) เท่ากับ .82 และแบบวัดระดับการปฏิบัติการจัดการเครื่องมือแพทย์ปราศจากเชื้อ มีค่าความเชื่อมั่นของอัลฟ่าครอนบาช เท่ากับ 0.84 แบบสอบถามเชิงคุณภาพการสนทนากลุ่มและแบบสัมภาษณ์เชิงลึกมีค่าความสอดคล้อง เท่ากับ 1.00 เก็บข้อมูลระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ ถึง ตุลาคม 2566 ดำเนินการวิจัย 3 ระยะ วิเคราะห์สถานการณ์ พัฒนาแนวทาง,และประเมินผลการพัฒนาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยค่าสถิติพื้นฐานและสถิติเปรียบเทียบ Paired t-test วิเคราะห์ ข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า แนวทางจัดการเครื่องมือแพทย์ปราศจากเชื้อ ได้แก่ 1) โรงพยาบาลแม่ข่ายดูแลสนับสนุนการใช้ครุภัณฑ์เครื่องนึ่งของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลทุกแห่ง 2) จัดระบบรับ-ส่งเครื่องมือเป็นรายวันเพื่อให้มีปริมาณงานเหมาะสม3) โรงพยาบาลแม่ข่ายเป็นศูนย์กลางในการทำให้ปราศจากเชื้อด้วยวิธีการอบ มีตารางรับ-ส่ง ชุดเครื่องมือปราศจากเชื้อ 4)โรงพยาบาลแม่ข่าย จัดระบบการขนส่งชุดเครื่องมือให้เป็นระบบปิดถูกต้องตามหลักวิชาการ จัดหาชุดอุปกรณ์ป้องกันร่างกาย และสนับสนุนอุปกรณ์ที่ขาดแคลน 5) โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลทุกแห่งจัดระบบตรวจสอบและสำรองเครื่องมือการแพทย์ให้หมุนเวียนเพียงพอ เมื่อประเมินความรู้และการปฏิบัติการจัดการเครื่องมือแพทย์ปราศจากเชื้อก่อนการพัฒนาแนวทาง พบว่าคะแนนความรู้ส่วนใหญ่อยู่ในระดับน้อย ร้อยละ 76.60 (Mean=15.30, S.D.=4.18) และหลังการพัฒนา พบว่าความรู้ส่วนใหญ่อยู่ในระดับมาก ร้อยละ 90.60 (Mean=25.36, S.D.=1.68). เมื่อเปรียบเทียบคะแนนความรู้หลังพัฒนาสูงกว่าก่อนพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05. การปฏิบัติเกี่ยวกับการจัดการเครื่องมือแพทย์ปราศจากเชื้อ ส่วนใหญ่อยู่ในระดับน้อย ร้อยละ 50.00. รองลงมา อยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 46.90 (Mean=2.60, S.D.=0.54). หลังการพัฒนา พบว่าส่วนใหญ่ อยู่ในระดับดี ร้อยละ 89.06 (Mean=3.89, S.D.=0.34). ผลการเปรียบเทียบคะแนนการปฏิบัติ หลังพัฒนาสูงกว่าก่อนพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05