การศึกษาย้อนหลังในผู้ป่วยสูงอายุที่เข้ารับการผ่าตัดกระดูกสะโพกในโรงพยาบาลบางพลี: การผ่าตัดล่าช้าเกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นของอัตราการเจ็บป่วย การเสียชีวิต และระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล

บทคัดย่อ

กระดูกสะโพกหักในผู้สูงอายุ เป็นภาวะฉุกเฉินทางออร์โธปิดิกส์ที่พบบ่อย การผ่าตัดล่าช้าอาจเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อน อัตราการเสียชีวิต และระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์ทางคลินิกระหว่างผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดภายใน 72 ชั่วโมง และมากกว่า 72 ชั่วโมงในโรงพยาบาลบางพลี โดยศึกษาวิจัยเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลัง ในผู้ป่วยอายุ ≥ 65 ปี ที่เข้ารับการผ่าตัดกระดูกสะโพกหักที่โรงพยาบาลบางพลี ระหว่างปี พ.ศ. 2566 – พ.ศ. 2567 จำนวน 36 ราย แบ่งผู้ป่วยเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผ่าตัดเร็ว (ภายใน 72 ชั่วโมง) จำนวน 18 ราย กลุ่มผ่าตัดช้า (มากกว่า 72 ชั่วโมง) จำนวน 18 ราย โดยใช้แบบบันทึกข้อมูลจากเวชระเบียนที่ครอบคลุม ข้อมูลพื้นฐาน ภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัด อัตราการเสียชีวิตในโรงพยาบาล และระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มใช้ t-test สำหรับตัวแปรต่อเนื่อง และ Fisher’s exact test สำหรับตัวแปรกลุ่ม

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มที่ได้รับการผ่าตัดล่าช้า มีอัตราการเกิดการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ (66.7% vs 16.7%, p = 0.006) แผลกดทับ (77.7% vs 16.7%, p < 0.001) และภาวะสับสนเฉียบพลัน (61.1% vs 11.1%, p = 0.005) สูงกว่ากลุ่มที่ผ่าตัดเร็วอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ กลุ่มที่ผ่าตัดล่าช้ามีระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลเฉลี่ยยาวนานกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (18.4 ± 6.3 วัน vs 10.2 ± 5.5 วัน p < 0.001) ไม่พบผู้เสียชีวิตในโรงพยาบาลในการศึกษานี้

สรุปว่า การผ่าตัดกระดูกสะโพกหักที่ล่าช้าเกิน 72 ชั่วโมงในผู้สูงอายุ ส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นของภาวะแทรกซ้อนหลังการผ่าตัด การติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ แผลกดทับ ภาวะสับสนเฉียบพลัน และทำให้ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลนานขึ้น การพัฒนาระบบ เพื่อลดระยะเวลารอคอยการผ่าตัดจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาคุณภาพการดูแลผู้ป่วยกลุ่มนี้