The Development of Psychiatric Medication Monitoring System in Schizophrenia Patients, Chiang Khan Hospital.
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research employed a mixed-methods approach, utilizing both quantitative and qualitative methodologies, conducted in three phases: 1) a situational analysis, 2) the design and development of a psychiatric medication monitoring system for schizophrenia patients, and 3) an evaluation of the system's effectiveness. The objective was to develop a psychiatric medication monitoring system for schizophrenia patients at Chiang Khan Hospital. Purposive sampling was used to select 1) 30 individuals comprising 15 psychiatric staff from sub-district health promotion hospitals and 15 village health volunteers, 2) 30 family members of schizophrenia patients, and 3) 30 schizophrenia patients. Data collection tools included
1) focus group discussions to examine problems, models, needs, and goals in psychiatric clinics, 2) focus group discussions to assess the appropriateness and problems of the monitoring system, 3) the Medication Adherence Scale for Thais©, and 4) an overall capability assessment. Data were analyzed using content analysis, percentage, mean, standard deviation, and paired t-tests.
The results showed that 1) The mean medication adherence score before and after implementing the system was 26.23 (SD = 3.65) and 35.87 (SD = 2.65), respectively, with
a statistically significant difference (p < 0.05). 2) The mean overall capability score before and after implementation was 55.03 (SD = 5.27) and 82.78 (SD = 9.32), respectively, with
a statistically significant difference (p < 0.05). These findings suggest that the developed system can effectively enhance medication adherence and help patients better manage their psychiatric symptoms. Therefore, it is recommended that the system be adapted to local contexts and that patient records be integrated into an online system to improve service quality and patient monitoring.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.References
กานดา ศรีโพธิ์ชัย, & ธัญญาลักษณ์ ไชยสุขมอลเลอร์. (2566). ประสิทธิผลของโปรแกรมการสนับสนุนครอบครัวต่อการส่งเสริมความร่วมมือในการรักษาด้วยยาของผู้ป่วยโรคจิตเภทในชุมชน โรงพยาบาลเขาวง. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 9(6), 144-154.
กาญจนา เหมะรัต, สุคนธ์ เครือน้ำคำ, สมสมัย รัตนกรีฑากุล, & ทวี ตั้งเสรี. (2555). ผลของการจัดการรายกรณีในผู้ป่วยจิตเภทต่อความร่วมมือในการรับประทานยาและการป่วยซ้ำ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 26(2), 63-73.
กมลชนก จงวิไลเกษม, & สงวน ลือเกียรติบัณฑิต. (2564). การพัฒนาแบบวัดความร่วมมือในการใช้ยาสำหรับคนไทย. วารสารเภสัชกรรมไทย, 13(1), 17-30.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2563). คู่มือระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง สำหรับสถาบัน/โรงพยาบาล สังกัดกรมสุขภาพจิต (พิมพ์ครั้งที่ 1). บริษัท พรอส เพอรัสพลัส จำกัด.
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี. (2560). 5 โรคสำคัญทางจิตเวช ที่คนไทยควรรู้. สืบค้นจาก https://www.rama.mahidol.ac.th/ramachannel/article/
จิตรา จินารัตน์, ธานี กล่อมใจ, & โชติกา ภาษีผล. (2560). ผลของการใช้โปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจต่อความร่วมมือในการรักษาด้วยยาของผู้ป่วยโรคจิตเภทในคลินิกจิตเวช โรงพยาบาลวารินชำราบ. สรรพสิทธิเวชสาร, 38(1-3), 25-39.
ฐิตินันท์ อ้วนล่ำ, สุชาดา สุขหร่อง, & รณชัย คงสกนธ์. (2562). ผลของโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่ออาการทางบวกของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนราบ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 33(3), 56-67.
ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล. (2560). โรคจิตเภท. สืบค้นจาก https://www.rama.mahidol.ac.th/ramamental/generalknowledge/general/09042014-0805
ทวีศักดิ์ กสิผล, พัชราภรณ์ คุ้มวงศ์, & กาญจนา เมฆา. (2562). ผลของโปรแกรมการฝึกอบรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทสำหรับพยาบาลเวชปฏิบัติ. วารสารสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา, 13(1), 34-42.
เบญญาภา หมั่นงาน. (2567). ผลการดูแลผู้ป่วยจิตเวชเรื้อรังโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ภายใต้สภาวะวิถีใหม่ (New Normal) ต่อการกำเริบซ้ำของผู้ป่วยจิตเภท. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพสุรนารี, 2(1), e02211-2-e02211-16.
โรงพยาบาลเชียงคาน. (2567). ข้อมูลผู้ป่วยจิตเภท [เอกสารไม่ได้เผยแพร่].
ศูนย์ข้อมูลและข่าวสืบสวนเพื่อสิทธิพลเมือง. (2565). สำรวจข้อมูลผู้ป่วยจิตเวชและบุคลากรสาธารณสุขด้านจิตเวชของไทย. สืบค้นจาก https://www.tcijthai.com/news/2022/10/scoop/12594
สุดาพร สถิตยุทธการ. (2559). การกลับเป็นซ้ำในผู้ป่วยจิตเภทเรื้อรัง: สถานการณ์และแนวทางการป้องกัน. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 8(3), 1-15.
หทัยกาญจน์ เสียงเพราะ. (2564). การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่กลับมารักษาซ้ำโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์, 36(2), 413-15
อนันต์ตรี สมิทธิ์นราเศรษฐ์. (2560). การเผชิญปัญหาและการปรับตัวของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคจิตเภท. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 11(3), 43-56.
อมรพรรณ ศุภจำรูญ, สงวน ลือเกียรติบัณฑิต, & วรนุช แสงเจริญ. (2561). ความตรงและความเที่ยงของแบบวัดความร่วมมือในการใช้ยาสำหรับชาวไทย: การทดสอบในผู้ป่วยโรคเบาหวาน. วารสารเภสัชกรรมไทย, 10(2), 607-619.
