การพัฒนารูปแบบการบำบัดรักษาผู้ใช้สารเสพติด โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ในพื้นที่ตำบลดงมูลอำเภอหนองกุงศรี จังหวัดกาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
การบำบัดรักษาผู้ติดสารเสพติด, การมีส่วนร่วมของชุมชน, การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม, BI-HEART Modelบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพปัญหาการบำบัดรักษาผู้ติดสารเสพติดของตำบลดงมูล อำเภอหนองกุงศรี จังหวัดกาฬสินธุ์ 2) พัฒนารูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดสารเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 3) ประเมินรูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดสารเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) โดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research) ร่วมกับระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ใช้สารเสพติดที่เข้ารับการบำบัด 30 คน ครอบครัว ผู้นำชุมชน เจ้าหน้าที่สาธารณสุข และอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ดำเนินการวิจัยระหว่างเดือนมกราคม - ธันวาคม 2568 เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต และแบบบันทึก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติพรรณนาและสถิติอนุมาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า มีอัตราการเลิกใช้สารเสพติดได้สำเร็จร้อยละ 73.3 ที่ 6 เดือน อัตราการกลับไปเสพซ้ำร้อยละ 26.7 ซึ่งต่ำกว่าข้อมูลย้อนหลังของการบำบัดรูปแบบเดิมอย่างมีนัยสำคัญ คะแนนคุณภาพชีวิต ภูมิคุ้มกันทางจิตใจ และการสนับสนุนทางสังคมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความสำเร็จ ได้แก่ ระดับภูมิคุ้มกันทางจิตใจ (OR=3.45) การมีอาชีพและรายได้ (OR=3.12) การสนับสนุนจากครอบครัว (OR=2.98) การสนับสนุนจากชุมชน (OR=2.76) และการมีส่วนร่วมในกิจกรรมกลุ่ม (OR=2.54) ความเหมาะสมของรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด (Mean=4.71) ความเป็นไปได้อยู่ในระดับมาก (Mean=4.01) และผู้เข้ารับการบำบัดมีความพึงพอใจในระดับมาก (Mean=4.47)
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา จันทร์เจริญ. (2564). รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชนในการแก้ไขปัญหาสารเสพติดในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
จิตรา จำปา และคณะ. (2565). การศึกษาสาเหตุการกลับไปเสพซ้ำในผู้ป่วยยาเสพติด. วารสารสุขภาพจิต.
ดวงใจ บรรทัพ. (2563). สาเหตุของการติดสารเสพติด: ปัจจัยส่วนบุคคล ครอบครัว และสังคม. โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นันทวัฒน์ ชุนหธนันท์ และคณะ. (2563). ปัจจัยความสำเร็จของการมีส่วนร่วมของชุมชนในการป้องกันยาเสพติด. วารสารการพัฒนาชุมชน.
นิภา กิมสูงเนิน. (2563). ผลกระทบจากการใช้สารเสพติดต่อตัวบุคคล ครอบครัว และสังคม. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ประเวศ วะสี. (2565). การพัฒนาระบบการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2563). หลักการและรูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการบำบัดรักษาผู้ใช้สารเสพติด. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
วันชัย วัฒนศัพท์. (2564). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการแก้ไขปัญหาสังคมและสารเสพติด. สถาบันพระปกเกล้า.
วิชัย รูปขำดี และคณะ. (2565). ความเข้มแข็งของชุมชนกับการลดอัตราการเสพซ้ำ. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์.
วิโรจน์ วีรชัย และคณะ. (2565). ผลกระทบทางจิตเวชและสมองจากการใช้ยาบ้าและเมทแอมเฟตามีนเป็นระยะ เวลานาน. สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี.
ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา. (2563). รายงานมูลค่าผลกระทบทางเศรษฐกิจจากปัญหาสารเสพติดในประเทศไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
สมใจ วงษ์เสนา. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้าสู่กระบวนการเสพสารเสพติดของเยาวชนในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิจัยสาธารณสุข.
สมชาย จักรพันธุ์ และคณะ. (2566). การเข้าถึงบริการบำบัดรักษาและการตีตราทางสังคมในพื้นที่ห่างไกล. กรมการแพทย์.
สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2564). การบำบัดโดยชุมชนเป็นฐาน: นวัตกรรมและทางออก. มหาวิทยาลัยราชภัฏ อุดรธานี.
สมศักดิ์ ชุณหรัศมิ์. (2563). การสนับสนุนทางสังคมและการฝึกอาชีพเพื่อความสำเร็จในการเลิกสารเสพติด. มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ.
สมศักดิ์ ชุณหรัศมิ์ และคณะ. (2566). กลไกการเฝ้าระวังและการสร้างโอกาสทางสังคมเพื่อลดการเสพซ้ำ. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
อมรวิชช์ นาครทรรพ. (2564). แนวคิดและการปฏิบัติการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อการพัฒนา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรทัย ก๊กผล. (2563). ระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองส่วนท้องถิ่น. สถาบันพระปกเกล้า.
Ahern, J., Stuber, J., & Galea, S. (2007). Stigma, discrimination and the health of illicit drug users. Drug and Alcohol Dependence, 88(2-3), 188-196.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Cloud, W., & Granfield, R. (2008). Conceptualizing recovery capital: Expansion of a theoretical construct. Substance Use & Misuse, 43(12-13), 1971-1986.
Degenhardt, L., et al. (2018). The global epidemiology of methamphetamine use and harm. The Lancet Psychiatry, 5(12), 1003-1014.
Johnson, K., et al. (2024). Effectiveness of community-based drug rehabilitation: A multi-country study. Journal of Substance Abuse Treatment.
Laudet, A. B., & White, W. L. (2008). Recovery capital as prospective predictor of sustained recovery, life satisfaction, and health among former poly-substance users. Substance Use & Misuse, 43(1), 27-54.
McKay, J. R. (2009). Continuing care for substance use disorders. Hazelden Publishing.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
United Nations Office on Drugs and Crime. (2020). International standards for the treatment of drug use disorders. UNODC.
World Health Organization. (2023). Drug treatment and community-based rehabilitation: Global perspectives. WHO.

