การพัฒนารูปแบบการส่งต่อผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉิน โรงพยาบาลเชียงยืน อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม

บทคัดย่อ

      การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและศึกษาผลของรูปแบบการส่งต่อผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉินโรงพยาบาลเชียงยืน อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง ได้แก่ พยาบาลวิชาชีพ 35 คน เจ้าพนักงานเวชกิจฉุกเฉิน 4 คน และพนักงานขับรถพยาบาล 7 คน ดำเนินการศึกษาระหว่างเดือนกรกฎาคม 2568 ถึง เมษายน 2569 ณ โรงพยาบาลเชียงยืน เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสังเกตการณ์ปฏิบัติตามแนวปฏิบัติการส่งต่อผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉิน แบบบันทึกการเกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์เนื้อหา

      ผลการศึกษา: 1) รูปแบบการส่งต่อผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉินโรงพยาบาลเชียงยืน อำเภอเชียงยืน จังหวัดมหาสารคาม ประกอบด้วย (1) แนวปฏิบัติการส่งต่อผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉิน และ (2) Application เรียกรถพยาบาล 2) ผลการนำรูปแบบไปใช้ การปฏิบัติตามแนวปฏิบัติมีความถูกต้องสูง ได้แก่ การคัดแยกประเภทผู้ป่วยถูกต้องร้อยละ 98.17, การจัดลำดับการส่งต่อกรณีส่งต่อพร้อมกันตั้งแต่ 2 รายขึ้นไปถูกต้องร้อยละ 100, การจัดเจ้าหน้าที่ดูแลขณะส่งต่อถูกต้องร้อยละ 100 และการเรียกใช้รถพยาบาลถูกต้องร้อยละ 97.44 โดยไม่พบอุบัติการณ์ไม่พึงประสงค์ขณะส่งต่อ (ร้อยละ 0) ความพึงพอใจต่อรูปแบบในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (Mean = 4.32, SD = 0.56) แบ่งเป็นด้านแนวปฏิบัติระดับมาก (Mean = 4.30, SD = 0.54), ด้าน Application เรียกรถพยาบาลระดับมาก (Mean = 4.38, SD = 0.65) และด้านการนำไปใช้ประโยชน์ระดับมาก (Mean = 4.26, SD = 0.71)