การพัฒนารูปแบบการให้การปรึกษาเพื่อตรวจเลือดหาการติดเชื้อเอชไอวีแบบคู่

Pensri Eumkep

Authors

Pensri Eumkep Buddhachinaraj Phitsanulok Hospital

Keywords:

couples counseling model, blood testing Anti–HIV

Abstract

This research and development aimed to develop a model and examine the outcomes of the counseling model for dual HIV blood testing. The research included 3 phases: phase 1: studying barriers to counseling for dual HIV blood tests; phase 2: developing a counseling model based on the barriers and knowledge from research papers. Content validity was examined and trials were carried out in the target group, modified until a model was most suitable for work performance. Phase 3: evaluating the results of using the counseling model for blood testing for HIV infection. The sample consisted of patients with HIV blood test and their partners in 30 pairs. Data were analyzed by frequency, percentage, and Fisher's Test.

The results showed that the main key process of a dual counseling model included emphasized standardized counseling and enhanced emotional connection skills for both parties to solve problems together. The results of the model also found that couples were ready to enter the treatment system, and their relationship was better.

The recommendation was that the dual HIV blood test counseling model was an important process that counseling nurses must use as a guideline to enable HIV-positive couples to get through the bad times and apply it to same-sex couples. The couples counseling model should be widely spread in HIV care units.

References

กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2560). แนวทางการตรวจรักษาและป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี ประเทศไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.

กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2561). การให้บริการปรึกษาเพื่อ ส่งเสริมการป้องกันการรับและถ่ายทอดเชื้อเอชไอวีในผู้ติดเชื้อเอชไอวี: คู่มือสำหรับผู้ให้การปรึกษา. กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.

กรมอนามัย. (2557). แนวทางการจัดระบบบริการในโรงพยาบาลเพื่อส่งเสริมการตรวจหาการติดเชื้อเอชไอวีในหญิงตั้งครรภ์และสามี. (พิมพ์ครั้งที่1). กรมอนามัยกระทรวงสาธารณสุข.

ขวัญจิตร เหล่าทอง, เจนจิต ฉายะจินดา, สุจิตตรา พงศ์ประสบชัย, เพียงเพ็ญ ธัญญะตุลย์, พรรณราย หนูมา, อัมพัน เฉลิมโชคเจริญกิจ, และ มานพชัย ธรรมคันโธ. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อการเปิดเผยผลเลือด การตรวจภาวะติดเชื้อเอชไอวี ของสตรีไทย. เวชบันทึกศิริราช, 11(1), 2-8.

ต้องจิตต์ กาญจโนมัย. (2557). คู่มือวิทยากรการอบรมหลักสูตรการปรึกษาแบบคู่. กองอนามัยเจริญพันธุ์ กรมอนามัย กระทรวงสาธารกระทรวงสาธารณสุข.

รัชนี เสนาน้อย และ เสาวคนธ์ วีระศิริ. (2562). ความเครียดและการปรับตัวของครอบครัวที่มีบุคคลติดเชื้อเอชไอวี/ผู้ป่วยโรคเอดส์: การวิเคราะห์กรณีตัวอย่างโดยใช้ทฤษฎีการคืนสภาพครอบครัว. วารสารพยาบาลสงขขลานครินทร์, 39(4), 121-129.

วีระศักดิ์ ปัญญาพรวิทยา. (2563). การคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้โปรแกรม G*power. คณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

พรรณฤมิตร ชาติตระกูล. (2553). การให้คำปรึกษาแบบคู่ในสามีภรรยาที่ผลการติดเชื้อเอชไอวีต่างกัน. https://www.gotoknow.org/posts/386835.

หน่วยปรึกษาสุขภาพ โรงพยาบาลพุทธชินราช. (2561). สรุปงานประจำปี โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก.

อานุภาพ เลขะกุล. (2556). การแจ้งข่าวร้าย. คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

World Health Organization. (2012). Guidance on couples HIV testing and counselling including antiretroviral therapy for treatment and prevention in serodiscordant couples: Recommendations for a public health approach. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/23700649/