การประเมินความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับกิจกรรมทางกายและกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพ เพื่อเสริมสร้างความฉลาดรู้ทางกายของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินและจัดลำดับความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับกิจกรรมทางกายและกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพเพื่อเสริมสร้างความฉลาดรู้ทางกายของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ (1) นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ จำนวน 372 คน จากทั้ง 7 คณะและ 1 วิทยาลัย โดยใช้วิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้น (Stratified Random Sampling) และ (2) ตัวแทนนักศึกษาจากคณะกรรมการสโมสรนักศึกษาของแต่ละคณะ รวม 8 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามความต้องการจำเป็นชนิดมาตราส่วน 5 ระดับ รูปแบบตอบสนองคู่ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 0.97 โดยทุกข้อคำถามมีค่าความเที่ยงตรงระหว่าง 0.80-1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.86 และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 0.93 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น (PNI modified) ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์มีความต้องการจำเป็นในระดับมากที่สุด โดยมีค่า PNI modified เท่ากับ 0.61 เมื่อจัดลำดับด้านที่มีความต้องการจำเป็นเร่งด่วนที่สุดคือ ด้านกิจกรรมทางกาย (PNI modified = 0.63) รองลงมาคือ ด้านการเสริมสร้างความฉลาดรู้ทางกาย (PNI modified = 0.61) และด้านกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพ (PNI modified = 0.59) ตามลำดับ ซึ่งทุกด้านถือว่ามีความต้องการจำเป็นอย่างเร่งด่วนที่จะต้องได้รับการพัฒนา ทั้งนี้ ผลการสรุปข้อมูลจากการสัมภาษณ์ตัวแทนคณะกรรมการสโมสรนักศึกษา พบว่า นักศึกษามีความต้องการกิจกรรมที่หลากหลาย ทันสมัย และสอดคล้องกับบริบทของนักศึกษาแต่ละกลุ่ม เช่น การเต้นแอโรบิก โยคะ เวทเทรนนิ่ง เกมการแข่งขัน กิจกรรมเดิน-วิ่งเพื่อสุขภาพ รวมถึงความต้องการกิจกรรมอบรมเชิงปฏิบัติการด้านโภชนาการ การดูแลสุขภาพ และการให้คำปรึกษา โดยผลสรุปจากทั้งแบบสอบถามและการสัมภาษณ์แสดงให้เห็นถึงความต้องการจำเป็นของนักศึกษามีความสอดคล้องไปในทิศทางเดียวกัน
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ASEAN University Network – Health Promotion Network. (2022). Health behavior survey of Thai university students. Bangkok: AUN–HPN.
Caterino, MC., & Polak, ED. (1999). Effects of two types of activity on the performance of second-, third-, and fourth grade students on a test of concentration. Perceptual and Motor Skills, 89(1), 245–248.
Chung, AE., Ramirez, L., Le, L., & Heerman, WJ. (2019). Youth physical activity promotion: An integrative framework. American Journal of Lifestyle Medicine, 13(1), 58–69.
Committee for the Development of Physical Activity Promotion Plan. (2018). Plan for the promotion of physical activity (2018–2030). Bangkok: NC Concept Co., Ltd. (In Thai)
Department of Disease Control. (2020). Guidelines for the prevention of COVID-19 in educational institutions. Bangkok: Ministry of Public Health. (In Thai)
Educational Services Division, Uttaradit Rajabhat University. (2024). Student statistics for the academic year 2024 (Number of students at Uttaradit Rajabhat University for the academic year 2024) [Data file] [Online]. Retrieved June 20, 2024, from https://academic.uru.ac.th/AdminLTE/doc/std_statistics/00002.pdf. (In Thai)
Guszkowska, M. (2013). Health-related correlates of physical activity among university students. Studies in Physical Culture and Tourism, 20(4), 227–232.
Katewongsa, P., Pongpradit, A., & Widyastari, DA. (2022). Thailand 2022 report card on physical activity for children and youth. Thailand Physical Activity Knowledge Development Centre (TPAK) [Online]. Retrieved February 11, 2025. from: https://www.activehealthykids.org/thailand/. (In Thai)
Keays, JJ., & Allison, KR. (1995). The effects of regular moderate to vigorous physical activity on student outcomes: A review. Canadian Journal of Public Health, 86, 62-66.
Likert, RA. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.
Lopez-Valenciano, A., Suárez-Iglesias, D., Sanchez-Lastra, MA., & Ayán, C. (2021). Impact of COVID-19 pandemic on university students’ physical activity levels: A systematic review and meta-analysis. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(22), 12188.
Office of the Education Council. (2017). The national education plan B.E. 2017-2036. 2nd ed. Bangkok: Ministry of Education. (In Thai)
Office of the National Economic and Social Development Council. (2019). The 20-year national strategy (2018–2037). Bangkok: Office of the National Economic and Social Development Council. (In Thai)
Pacharanurak, T. (2003). Health threats are threats to life: Definitions of health from individuals' perspectives. Journal of Social Sciences, Faculty of Social Sciences, Chiang Mai University, 16(1). (In Thai)
Phasiphol, C., Lauthong, N., & Tangthanakarn, K. (2015). Measurement and evaluation of learning outcomes. Department of Educational Research and Educational Psychology, Faculty of Education, Chulalongkorn University. (In Thai)
Robinson, DB., & Randall, L. (2020). Assessing physical literacy in health and physical education. Curriculum Studies in Health and Physical Education, 11(3), 207–227.
Sallis, JF., McKenzie, TL., Kolody, B., Lewis, M., Marshall, S., & Rosengard, P. (1999). Effects of health-related physical education on academic achievement: Project SPARK. Research Quarterly for Exercise and Sport, 70, 127-134.
Shilton, T. (2021). Physical inactivity and sedentary behavior: A public health priority. Global Health Promotion, 28(2), 3–6.
Sibley, B., & Etinier, J. (2003). The relationship between physical activity and cognition in children: A meta-analysis. Pediatric Exercise Science, 15, 243-253.
Telford, RM., Telford, RD., Olive, LS., Cochrane, T., & Davey, R. (2016). Why are girls less physically active than boys? Findings from the LOOK longitudinal study. PLoS ONE, 11(3), e0150041.
Wang-Fu, B., Wang, M., Wu, B., Zhang, X., & Yang, F. (2022). Trends of physical activities for children and adolescents in China: Prediction based on the 14th five-year plan and medium and long-term development. Journal of Shanghai University of Sport, 46(6), 10–20.
Whitehead, M. (2010). Physical literacy: Throughout the life course. Oxfordshire: Routledge.
Wongwanitch, S. (2007). Research on needs assessment. 2nd ed. Bangkok: Chulalongkorn University Press. (In Thai)
World Health Organization. (2020). WHO guidelines on physical activity and sedentary behaviors [Online]. Retrieved February 11, 2025. from: https://www.who.int/publications/i/item/9789240015128
World Health Organization. (2022). Global status report on physical activity 2022 [Online]. Retrieved February 11, 2025. from: https://www.who.int/publications/i/item/9789240064195
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd ed. New York: Harper & Row.
