แนวทางการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการร้านอาหารพื้นถิ่นเพื่อเพิ่มขีดความสามารถ ทางการแข่งขันอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา จังหวัดมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อาหารถิ่นอีสานนับเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สะท้อนอัตลักษณ์ของชุมชน และมีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาค อย่างไรก็ตาม การแข่งขันทางธุรกิจอาหารในปัจจุบันเผชิญความท้าทายจากการเปลี่ยนแปลงด้านพฤติกรรมผู้บริโภค การพัฒนาเทคโนโลยีดิจิทัล และมาตรฐานด้านสุขอนามัย ทำให้ผู้ประกอบการร้านอาหารอีสานพื้นถิ่นจำเป็นต้องปรับตัวและยกระดับศักยภาพอย่างเป็นระบบเพื่อคงความสามารถในการแข่งขันอย่างยั่งยืน การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัจจุบันการประกอบการร้านอาหารอีสานพื้นถิ่นจังหวัดมหาสารคาม (2) ศึกษาความต้องการของผู้บริโภคต่อการรับประทานอาหารอีสานพื้นถิ่น และ (3) เสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการร้านอาหารอีสานพื้นถิ่นเพื่อเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันอย่างยั่งยืน ใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน เก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากผู้บริโภค 400 คน ด้วยแบบสอบถาม และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ยังขาดระบบการบริหารจัดการต้นทุน มาตรฐานสุขอนามัย และการสร้างแบรนด์เชิงกลยุทธ์ ขณะที่ผู้บริโภคให้ความสำคัญสูงต่อความอร่อยที่เป็นเอกลักษณ์ ความปลอดภัย ความคุ้มค่า และบรรยากาศร้าน นำไปสู่ความจำเป็นในการปรับตัวในด้านคุณภาพอาหารและรูปแบบการให้บริการ จากผลการศึกษา เสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการ 8 ด้าน ได้แก่ (1) การพัฒนาอัตลักษณ์และคุณภาพอาหาร (2) การจัดการสุขอนามัยและความปลอดภัยอาหาร (3) การบริหารจัดการร้านอาหาร (4) การพัฒนาบุคลากร (5) กลยุทธ์การตลาดและแบรนด์ (6) การสร้างเครือข่ายและความร่วมมือ (7) การตอบสนองผู้บริโภค และ (8) การต่อยอดสู่ความยั่งยืน ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ เพื่อยกระดับเศรษฐกิจสร้างสรรค์และการท่องเที่ยวเชิงอาหารของภูมิภาคได้อย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
Abdou, A. H., Hassan, T. H., & Salem, A. E. (2023). Promoting Sustainable Food Practices in Food Service Industry: An Empirical Investigation on Saudi Arabian Restaurants. Sustainability, 15(16), 12206. https://doi.org/10.3390/su151612206
Brundtland Commission. (1987). Our common future. Oxford University Press.
Bureau of the Budget, Office of the Prime Minister. (2024). Budget Expenditure Report, Fiscal Year 2025. Bureau of the Budget. (in Thai)
Department of Health, Ministry of Public Health. (1998). Database of Northeastern Thai Local-Food Nutrition B.E. 2538–2541. Department of Health. (in Thai)
Dyshkantiuk, O. (2024). Startups in the restaurant business as a strategic tool for the development of the national economy. Naukvij Pogland: Ekonomika Ta Upravlinna, 4(88). https://doi.org/10.32782/2521-666x/2024-88-17
Kraak, V. (2019). Food service and restaurant sectors (pp. 103–113). Routledge. https://doi.org/10.4324/9781351189033-9
Madanaguli, A. T., Dhir, A., Kaur, P., Srivastava, S., & Singh, G. (2022). Environmental sustainability in restaurants. A systematic review and future research agenda on restaurant adoption of green practices. Scandinavian Jornal of Hospitality and Tourism, 22(4-5), 303–330. https://doi.org/10.1080/15022250.2022.2134203
Melo, A., Maia, B., Silva, S., Silva, G., Azevedo, D., Camões, H., & Melo, C. (2024). Cooking Up a Sustainable Future: insights of Circular Economy in the Restaurants. International Conference on Tourism Research https://doi.org/10.34190/ictr.7.1.2131
Office of the National Economic and Social Development Council (NESDC). (2024). Thailand SDGs Progress Report 2024. NESDC. (in Thai)
Office of the National Higher Education, Science, Research and Innovation Policy Council (NXPO). (2024). National Science, Research and Innovation Plan B.E. 2566–2570. NXPO. (in Thai)
Revamping Sustainable Strategies for Hyper-Local Restaurants: A Multi-Criteria Decision-Making Framework and Resource-Based View. (2023). FIIB Business Review, 231971452311612. https://doi.org/10.1177/23197145231161232
Sakinah, F., Fahlevi, R., & Rahmawati, R. (2024). Pengembangan ekonomi lokal melalui kewirausahaan kreatif. An-Nizam, 3(1), 226–231. https://doi.org/10.33558/an-nizam.v3i1.9678
Stebliuk, N., Nebaba, N., & Ozierova, S. (2024). Competitiveness of restaurant business enterprises: evaluation and ways to improve. Naukvij Pogland: Ekonomika Ta Upravlinna, 2(86). https://doi.org/10.32782/2521-666x/2024-86-13
Yong, R. Y. M., Chua, B., Fakfare, P., & Han, H. (2024). Sustainability à la carte: A systematic review of green restaurant research (2010-2023). Jornal of Travel & Tourism Marketing, 41(4), 508–537. https://doi.org/10.1080/10548408.2023.2293014
Yuliamir, H., Rahayu, E., & Maria, A. D. (2023). Pendampingan Wirausaha di Kawasan Kuliner Kelurahan Ledok, Kecamatan Argomulyo Kota Salatiga. Jurnal Pengabdian Masyarakat, 2(2), 49-60. https://doi.org/10.30640/abdimas45.v2i2.1688
Rahman, F., & Abdullah, S. (2021). Modern entrepreneurial skills and digital-marketing adoption among traditional food vendors in Southeast Asia. Journal of Small Business & Entrepreneurship, 33(4), 517–534. https://doi.org/10.1080/08276331.2021.1881956
