ผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขาภิบาลอาหารต่อพฤติกรรมสุขาภิบาลอาหารของผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหาร จังหวัดอ่างทอง

ผู้แต่ง

  • อนุสรณ์ สุกสีเหลือง สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอ่างทอง

คำสำคัญ:

โปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้, สุขาภิบาลอาหาร, พฤติกรรมสุขาภิบาลอาหาร, ผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหาร

บทคัดย่อ

     การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขาภิบาลอาหารต่อพฤติกรรมสุขาภิบาลอาหารของผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหาร จังหวัดอ่างทอง โดยใช้รูปแบบการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลัง (One Group Pretest-Posttest Design) มีระยะเวลาดำเนินการวิจัย ระหว่างเดือนมกราคม ถึงเดือน พฤศจิกายน 2568 รวมทั้งสิ้น 11 เดือน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ร้านอาหารที่เข้าเกณฑ์ จำนวน 64 ร้าน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดความรู้ด้านสุขาภิบาลอาหาร และ แบบวัดการปฏิบัติตามมาตรฐานสุขาภิบาลอาหาร วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis) ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ Dependent t – test

     ผลการศึกษา พบว่า ภายหลัง หลังการดำเนินการโปรแกรม ความรู้โดยรวม มีค่าคะแนน ร้อยละ 78.68 พฤติกรรมด้านสุขาภิบาลอาหาร โดยรวม อยู่ในระดับเหมาะสมมาก และ ความรู้และพฤติกรรมด้านสุขาภิบาลอาหาร ก่อนและหลังการดำเนินงาน พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยที่ภายหลังโปรแกรม ความรู้และพฤติกรรมด้านสุขาภิบาลอาหาร มีค่าสูงกว่าก่อนการดำเนินการ

เอกสารอ้างอิง

World Health Organization. (2018). Foodborne diseases. Retrieved August 1, 2025, from https://www.who.int/health-topics/foodborne-diseases

กองระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค. (2567). ข้อมูลรายงานโรคเฝ้าระวังทางระบาดวิทยา ปี พ.ศ. 2567 สัปดาห์ที่ 28 (14–20 ก.ค. 2567) วารสารรายงานการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาประจำสัปดาห์. 55(1). 1-5

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอ่างทอง. (2566). สถานการณ์โรคอาหารเป็นพิษ. อ่างทอง สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอ่างทอง

Soon, J., Baines, R., & Seaman, P. (2012). Meta-analysis of food safety training on hand hygiene knowledge and attitudes among food handlers. Journal of Food Protection, 75(4), 793–804.

Bas, M., Ersun, A.S. and Kivanc, G. (2006) The Evaluation of Food Hygiene Knowledge, Attitudes, and Practices of FH’ in Food Businesses in Turkey. Food Control, 17, 317-322. http://dx.doi.org/10.1016/j.foodcont.2004.11.006

Best, John W. 1981. Research in Education. 3 rd ed. Englewood cliffs, New Jersey : Prentice. Hall Inc.

กรรณิการ์ ลดาสุวรรณ, สุมัทนา กลางคาร และกษมา วงษ์ประชุม (2568) ผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขาภิบาลอาหารต่อพฤติกรรมของผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหารอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. วารสารสาธารณสุขและวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 8(1). 1-21

กรมอนามัย. (2567). แนวทางการดำเนินงานสุขาภิบาลอาหารภายใต้วิถีชีวิตปกติใหม่ (SAN & SAN Plus). สำนักสุขาภิบาลอาหารและน้ำ, กระทรวงสาธารณสุข. https://foodsan.anamai.moph.go.th/th/food-sanitation/218057

ภีมภูริ ปัทมธรรมกุล. (2564). การประยุกต์ใช้สื่ออบรมสุขาภิบาลอาหารแบบออนไลน์ร่วมกับแรงสนับสนุนทางสังคมต่อ คุณภาพร้านจำหน่ายอาหารในเขตเทศบาลนครอุดรธานี. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ณฐมน สืบซุย.(2567). ผลของโปรแกรมปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขาภิบาลอาหารของผู้ประกอบการขายอาหารแผงลอย ในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน. 9(5).

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-08-31

รูปแบบการอ้างอิง

สุกสีเหลือง อ. . . . (2025). ผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขาภิบาลอาหารต่อพฤติกรรมสุขาภิบาลอาหารของผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหาร จังหวัดอ่างทอง. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 10(4), 197–205. สืบค้น จาก https://he03.tci-thaijo.org/index.php/ech/article/view/4658