การพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรงในแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
คำสำคัญ:
แนวปฏิบัติการพยาบาล, ผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรง, แผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉินบทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์การพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรง 2) พัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรง และ 3) ประเมินผลการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรงในแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง ดำเนินการวิจัยตามกรอบการพัฒนาแนวปฏิบัติทางคลินิกของ NHMRC (1998) แบ่งเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การพัฒนาแนวปฏิบัติผ่านการสนทนากลุ่ม (Focus group) กับพยาบาลวิชาชีพและพนักงานช่วยเหลือคนไข้ สืบค้นหลักฐานเชิงประจักษ์ และตรวจสอบคุณภาพด้วยเครื่องมือ AGREE II ได้ค่าเท่ากับ 0.84 ระยะที่ 2 การทดลองใช้และปรับปรุงแนวปฏิบัติกับพยาบาลวิชาชีพผ่านการทดลอง 2 รอบ จนได้แนวปฏิบัติฉบับสมบูรณ์ (ตรวจสอบคุณภาพโดยผู้เชี่ยวชาญ ได้ค่า AGREE II เท่ากับ 0.91) และ ระยะที่ 3 การประเมินผลการใช้แนวปฏิบัติกับกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรง จำนวน 32 คน (แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 16 คน และกลุ่มทดลอง 16 คน) เก็บรวมรวมข้อมูลระหว่างวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2568 ถึงวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2569 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ค่าไคสแควร์ (Chi-square) และทดสอบค่าที
ผลการวิจัยพบว่า คะแนนเฉลี่ยความรู้และทักษะในการจัดการความรุนแรงของบุคลากรหลังการใช้แนวปฏิบัติสูงกว่าก่อนการใช้แนวปฏิบัติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ < 0.005 ความคิดเห็นของบุคลากรในแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉินเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการนำแนวปฏิบัติไปใช้ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก อุบัติการณ์ความรุนแรงซ้ำในกลุ่มทดลองต่ำกว่ากลุ่มควบคุม การบาดเจ็บของบุคลากรในกลุ่มทดลองต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ < 0.005 ความพึงพอใจของบุคลากรต่อแนวปฏิบัติการพยาบาล ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( ) ความพึงพอใจของผู้ป่วยและผู้ดูแลต่อแนวปฏิบัติการพยาบาล ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( )
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. รายงานประจำปี 2567 กรมสุขภาพจิต. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต; 2567.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเภท สำหรับโรงพยาบาลในเขตสุขภาพ. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต; 2565.
งานสารสนเทศ โรงพยาบาลโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง. สถิติผู้ป่วย 2565-2567. โรงพยาบาลโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง. 2567
National Health and Medical Research Council. [NMRC]. (1999). A guide to the developmental,implementationand evaluation of clinical practice guidelines. Retrieved April 10, 2010,from http://www.nhmrc.gov.au/_files_nhmrc/file/publications/synopses/cp30.pdf
Joanna Briggs Institute (JBI). (2011). Joanna Briggs Institute reviewers’ manual 2011 edition.
Timmins F, Catania G, Zanini M, Ottonello G, Napolitano F, Musio ME, et al. Nursing management of emergency department violence—Can we do more? J Clin Nurs. 2023;32(7-8):1487-94.
มนทกานติ์ ตั้งนพรัตน์กุล, พัชชรี เกษแก้ว, อริญญา บุญอรัญ. การพัฒนาแนวทางปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมก้าวร้าว ที่รับบริการในห้องฉุกเฉิน : โรงพยาบาลจตุรพักตรพิมาน. วารสารวิจัยและพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ. 2567;7(2):115-28.
วิลาสินี พลเสนา, เปรมฤดี โคตรสมบัติ. ประสิทธิผลการใช้แนวทางการพยาบาลผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรง ในแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลบึงกาฬ [อินเทอร์เน็ต]. บึงกาฬ: โรงพยาบาลบึงกาฬ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดบึงกาฬ; 2567 [สืบค้นเมื่อ 24 ม.ค. 2569]. เข้าถึงได้จาก: moph.go.th
Stowell KR, Hughes NP, Rozel JS. Violence in the Emergency Department. Psychiatr Clin North Am. 2016;39(4):557-66.
Boulger C. Management of the violent patient in the emergency department. TN Patient Safety Toolkit. 2017;34:1-7.
Almvik R, Woods P, Husebo S. The Overt Aggression Scale: the onset of a multidisciplinary approach to violence research. J Interpers Violence. 2000;15(11):1227-41.
