Effectiveness of a behavioral modification program for diabetes prevention among at-risk individuals in the service area of Ban Non Yai Tambon Health Promoting Hospital, Ko Ae Subdistrict, Khueang Nai District, Ubon Ratchathani Province.
Keywords:
Effectiveness, Behavior Modification, Diabetes Mellitus, At-Risk PopulationAbstract
This quasi-experimental study aimed to evaluate the effectiveness of a behavior modification program for diabetes prevention among at-risk individuals in the service area of Ban Non Yai Subdistrict Health Promoting Hospital, Ko E Subdistrict, Khueang Nai District, Ubon Ratchathani Province. The sample consisted of 48 participants, divided equally into an experimental group and a comparison group, with 24 participants in each group. The experimental group comprised at-risk individuals residing in the service area of Ban Non Yai Subdistrict Health Promoting Hospital, Ko E Subdistrict, Khueang Nai District, Ubon Ratchathani Province, while the comparison group consisted of at-risk individuals residing in the service area of Ban Sang Tho Subdistrict Health Promoting Hospital, Sang Tho Subdistrict, Khueang Nai District, Ubon Ratchathani Province. The experimental group participated in the behavior modification program for 12 weeks, whereas the comparison group received usual care. Data were collected using questionnaires administered twice, before and after the intervention, from July 1 to September 30, 2025. Descriptive statistics, including percentage, mean, standard deviation, median, and the 25th and 75th percentiles, were used to summarize the data. Differences in mean scores within the experimental and comparison groups were analyzed using the paired t-test, while differences between the two groups were analyzed using the independent t-test. Statistical significance was set at 0.05.
The results showed that, after the intervention, the experimental group had significantly higher mean scores for knowledge of diabetes mellitus, attitudes toward diabetes prevention, perceived susceptibility to diabetes, perceived severity of diabetes, perceived benefits of diabetes prevention, perceived barriers to diabetes prevention, self-efficacy for diabetes prevention, and diabetes prevention behaviors than both their pre-intervention scores and those of the comparison group (p < 0.05).
References
World Health Organization. (2018). Noncommunicable diseases country profiles 2018. https://www.who.int/publications/i/item/9789241514620
International Diabetes Federation. (2021). IDF diabetes atlas (10th ed.). https://diabetesatlas.org
วิชัย เอกพลากร, เยาวรัตน์ ปรปักษ์ขาม, สุรศักดิ์ ฐานีพานิชสกุล, และคณะ. (2564). รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2562–2563. นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
American Diabetes Association. (2021). Standards of medical care in diabetes—2021. Diabetes Care, 44(Supplement 1), S1–S232. https://doi.org/10.2337/dc21-S001
วีรวัฒน์ ทางธรรม, คุณัสปกรณ์ มัคคัปผลานนท์, ผ่องพรรณ ภะโว และวาสนา พูลผล. (2566). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างการป้องกันโรคที่ประยุกต์ใช้ทฤษฎีแรงจูงใจการป้องกันโรคต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคในประชาชนกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวาน: กรณีศึกษา. วารสารวิชาการราชภัฏร้อยแก่นสารสนเทศ, 8(7), 212–225.
ฉวีวรรณ พวงมาลัย. (2567). ผลของโปรแกรมการเสริมพลังและแรงสนับสนุนทางสังคมต่อการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการป้องกันโรคเบาหวานของประชาชนกลุ่มเสี่ยงในเขตรับผิดชอบของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านท่าโพธิ์ศรี. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อม และสุขภาพชุมชน, 9(6), 598–606.
เกียรติศักดิ์ วิจักษณกุล. (2567). ผลของการสร้างการมีส่วนร่วมและแรงสนับสนุนทางสังคมต่อการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการป้องกันโรคเบาหวานของประชาชนกลุ่มเสี่ยงในเขตรับผิดชอบของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลเพียเภ้า ตำบลคำน้ำแซบ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 9(3), 518–527.
สำนักงานสาธารณสุขอำเภอเขื่องใน. (2567). รายงานสถานการณ์สุขภาพประชาชนกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวานตำบลสร้างถ่อ อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี. อุบลราชธานี: สำนักงานสาธารณสุขอำเภอเขื่องใน.
Lemeshow, S., Hosmer, D. W., Jr., Klar, J., & Lwanga, S. K. (1990). Adequacy of sample size in health studies. World Health Organization.
เพ็ญศรี รอดพรม, นฤมล จันทร์สุข และเพ็ญนภา เมฆพัฒน์. (2567). ผลของโปรแกรมปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพต่อความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวานและพฤติกรรมสุขภาพของประชาชนกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวาน. วารสารวิจัยเพื่อการส่งเสริมสุขภาพและคุณภาพชีวิต, 4(3), 1–10.
ศิรยา จันทะโคตร. (2567). โปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการป้องกันโรคเบาหวานของกลุ่มเสี่ยงในเขตรับผิดชอบของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลดอนจิก โดยการมีส่วนร่วมและแรงสนับสนุนทางสังคม. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 13(3), 71–80.
อรอนงค์ สุทโธ. (2565). การพัฒนารูปแบบการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการดูแลตนเองเพื่อป้องกันโรคเบาหวานของประชาชนกลุ่มเสี่ยงในเขตพื้นที่ของศูนย์สุขภาพชุมชนโพนงาม จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 7(3), 54–62.
ภทรพร บุตรวาปี, น้ำผึ้ง ดุงโคกกรวด และศุภวดี แถวเพีย. (2558). ผลของโปรแกรมการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมโดยแกนนำชุมชนต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคเบาหวานของกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวานโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านสนามชัย ตำบลเหล่าหลวง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม, 12(1), 97–103.
สุรากร หนูแบน, อารยา ปรานประวัติ และสาโรจน์ เพชรมณี. (2559). ผลของการใช้กระบวนการกลุ่มและแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองในการป้องกันโรคเบาหวานของกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวาน อำเภอวิภาวดี จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารบัณฑิตวิจัย, 7(1), 102–114.
ทิพย์สุมน จิตตวงศพันธุ์, ปิ่นหทัย ศุภเมธาพร และรุ้งนภา ชัยรัตน์. (2564). ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคและดัชนีมวลกายในกลุ่มเสี่ยงเบาหวานชนิดที่ 2. พยาบาลสาร, 48(4), 243–248.
กัลยารัตน์ รอดแก้ว. (2561). ผลของโปรแกรมการกำกับตนเองร่วมกับคู่หูดูแลกันต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคเบาหวาน น้ำหนัก และระดับน้ำตาลในเลือดของกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวานที่มีน้ำหนักเกิน (วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
อารีย์ แสงศรี, วารณี เอี่ยมสวัสดิกุล และชื่นจิตร์ โพธิ์ศิพัทธ์สุข. (2564). ผลของโปรแกรมพัฒนาพฤติกรรมป้องกันโรคเบาหวานกลุ่มเสี่ยง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร. วารสารพยาบาล, 70(4), 1–10.
