Effect of a Self-Care Promotion Program with Family Participation on Knowledge and Caring Behaviors among Gynecologic Cancer Patients Receiving Chemotherapy and Their Primary Caregivers at the Gynecologic Oncology Clinic, Nong Khai Hospital.
Keywords:
self-care promotion program, family participation, gynecologic cancer patients, chemotherapy, primary caregiversAbstract
The Effects of a Family Participation-Based Self-Care Promotion Program on Knowledge and Care Behaviors Among Gynecologic Cancer Patients Receiving Chemotherapy and Their Primary Caregivers. This quasi-experimental study employed a two-group pretest–posttest design to examine the effects of a family participation-based self-care promotion program on knowledge and care behaviors among gynecologic cancer patients receiving chemotherapy and their primary caregivers. The study also aimed to compare the post-intervention knowledge and care behavior scores of patients and primary caregivers between the experimental and control groups. The sample consisted of 60 pairs of gynecologic cancer patients receiving chemotherapy and their primary caregivers who attended the Gynecologic Oncology Clinic at Nong Khai Hospital. The participants were selected according to the predetermined eligibility criteria and allocated into an experimental group of 30 pairs and a control group of 30 pairs. The experimental group received a family participation-based self-care promotion program comprising four activities: (1) enhancing knowledge of gynecologic cancer and chemotherapy; (2) developing self-care and patient care skills; (3) promoting family participation in care; and (4) providing continuous follow-up and support. The control group received usual nursing care. The research instruments consisted of the family participation-based self-care promotion program, a general information questionnaire, a patient knowledge assessment, a patient self-care behavior assessment, a primary caregiver knowledge assessment, and a primary caregiver patient-care behavior assessment. Data were analyzed using the Chi-square test, independent-samples t-test, and paired-samples t-test. The level of statistical significance was set at 0.05. The results revealed that, following the intervention, patients in the experimental group had significantly higher knowledge scores regarding their disease and significantly higher self-care behavior scores than those in the control group (p < 0.001). Similarly, primary caregivers in the experimental group demonstrated significantly higher knowledge scores regarding patient care and significantly higher patient-care behavior scores than those in the control group (p < 0.001).
References
สถาบันมะเร็งแห่งชาติ. (2566). ทะเบียนมะเร็งระดับโรงพยาบาล พ.ศ. 2565 (Hospital-Based Cancer Registry 2022). กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข.
National Cancer Institute. (2023). Cancer treatment overview. https://www.cancer.gov
Smith, T. G., Castro, K. M., Troeschel, A. N., Arora, N. K., & Stein, K. (2018). Self-management of cancer: A systematic review. Cancer, 124(5), 1015–1026.
ปรารถนา กันทอน. (2564). ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับยาเคมีบำบัดของผู้ดูแล. หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต วิชาเอกการจัดการการสร้างเสริมสุขภาพ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Kim, S. H., Lee, R., & Lee, K. S. (2018). Effects of self-care education on symptom management in cancer patients receiving chemotherapy.Oncology Nursing Forum,45(3),350–360.
กรมสุขภาพจิต. (2564). แนวทางการดูแลผู้ป่วยมะเร็งด้านจิตใจ. กระทรวงสาธารณสุข.
Lee, Y. J., Kim, J. H., & Park, S. Y. (2019). The effects of family support on psychological adaptation in cancer patients. Supportive Care in Cancer, 27(4), 1455–1462.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman and Company.
Brown, R. F., Butow, P. N., & Boyer, M. J. (2020). Promoting patient participation in cancer care: A randomized controlled trial. Patient Education and Counseling, 103(5), 1010–1017.
นพรัตน์ ศรีสมบูรณ์, และคณะ. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้กับพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยมะเร็ง. วารสารสาธารณสุข, 50(3), 210–220.
สมบูรณ์ ใจดี, และคณะ. (2564). ผลของการสนับสนุนทางสังคมต่อคุณภาพชีวิตผู้ป่วยมะเร็ง. วารสารการพยาบาล, 39(1), 78–89.
Pender, N. J., Murdaugh, C. L., & Parsons, M. A. (2015). Health promotion in nursing practice (7th ed.). Pearson.
โรงพยาบาลหนองคาย. (2568). สถิติประจำปีผู้ป่วยคลินิกนอก. กระทรวงสาธารณสุข.
Faul, F., Erdfelder, E., Lang, A.-G., & Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Research Methods, 39(2), 175–191. https://doi.org/10.3758/BF03193146
Bloom, Benjamin S., et al. Handbook on Formative and Summative Evaluation of Student. Learning. New York: McGraw-Hill Book Company. 1971.
American Cancer Society. (2019) Cancer screening in the United States: A review of current American Cancer Society guidelines and current issues in cancer screening.: 69(3); 184-210.
พรนภา ไชยอาสา. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนและการสนับสนุนทางสังคม ต่อพฤติกรรมการบริโภคอาหารในผู้สูงอายุที่เป็นเบาหวาน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ : เชียงใหม่. 2550.
Cronbach, LJ. Essentials of Psychological Testing. 3rd ed. New York: Haper and Row. Republisher. 1974.
