ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระและปริมาณสารฟีนอลิกทั้งหมดของสารสกัดดอกไม้รับประทานได้ในจังหวัดนครราชสีมา
คำสำคัญ:
ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ, ฟีนอลิก, ดอกไม้รับประทานได้บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระและปริมาณฟีนอลิกทั้งหมดของสารสกัดจากดอกไม้รับประทานได้ 3 ชนิด ได้แก่ ดอกกุหลาบมอญ (Rosa damascena) ดอกดาวเรือง (Tagetes erecta) และดอกบัวหลวง (Nelumbo nucifera) โดยวิธีการหมักด้วยMethanol และทำการศึกษาปริมาณฟีนอลิกทั้งหมดด้วยวิธี Folin-Ciocalteau และทดสอบฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระด้วยวิธี Ferric Reducing Antioxidant Power (FRAP) ผลการศึกษาพบว่า สารสกัดจากดอกดาวเรืองมีปริมาณฟีนอลิกมากที่สุด คือ 1619.79 ± 0.025 มิลลิกรัมสมมูลของกรดแกลลิคต่อน้ำหนักกรัมของสารสกัด รองลงมาคือ สารสกัดจากดอกบัวหลวง มีค่าเท่ากับ 1241.60 ± 0.002 มิลลิกรัมสมมูลของกรดแกลลิคต่อน้ำหนักกรัมของสารสกัด และดอกกุหลาบมอญ มีค่าเท่ากับ 211.12 ± 0.006 มิลลิกรัมสมมูลของกรดแกลลิคต่อน้ำหนักกรัมของสารสกัด ตามลำดับ นอกจากนี้ผลการทดสอบฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ พบว่าสารสกัดจากดอกดาวเรืองมีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระสูงที่สุด โดยมีค่า IC50 เท่ากับ 38.43 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร รองลงมาคือดอกกุหลาบมอญ มีค่า IC50 เท่ากับ 62.42 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร และดอกบัวหลวง มีค่า IC50 เท่ากับ 165.95 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร ตามลำดับ ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าสารสกัดจากดอกดาวเรืองนั้นมีฤทธิ์ในการต้านอนุมูลอิสระได้ดีที่สุด
เอกสารอ้างอิง
แววจันทร์ พงค์จันตา, พัชราพร ไชยชนะ และพิทยา สรวมศิริ. (2549). ประสิทธิภาพของสารสกัดหยาบจากตะไคร้หอมในการควบคุมเชื้อราสาเหตุโรคผลเน่าในมะม่วงและโรคโคนเน่าในผัก. วารสารเกษตร, 22(1), 75–80.
พสุธร อุ่นอมรมาศ, & สรณะ สมโน. (2559). การวิเคราะห์หาสารสำคัญและฤทธิ์การต่อต้านอนุมูลอิสระของดอกไม้กินได้บางชนิด [Analysis of bioactive ingredients and antioxidant activities of some edible flowers]. วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาตรี. ภาควิชาพืชศาสตร์และปฐพีศาสตร์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ลดาชาติ แต่พงษ์โสรัถ, อธิกา จารุโชติกมล, วนิดา ไทรชมภู และปิยะวรรณ กำลังมาก. (2544). รายงานการวิจัยฤทธิ์ต้านออกซิแดนท์ของผักพื้นบ้านในเขตจังหวัดมหาสารคาม. (รายงานการวิจัย). ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุรัตน์วดี วงค์คลัง. (2558). ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของบัวหลวงเพื่อพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ธัญพืชชนิดแท่ง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
อรชร ไอสันเทียะ และกาญจนา วงศ์กระจ่าง. (2558). การศึกษาระบบตัวทำละลายของการสกัดสารประกอบฟีนอลิก สารประกอบฟลาโวนอยด์ และฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระที่ดีที่สุดจากดอกดาวเรืองสด. วารสารวิชาการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(7), 29–40.
อรสุรินทร์ ฮวบบางยาง, มัณฑนา บัวหนอง, เฉลิมชัย วงษ์อารี, ชัยรัตน์ เตชวุฒิพร และวาริช ศรีละออง. (2553). การศึกษาคุณค่าทางอาหารและความสามารถในการต้านอนุมูลอิสระในดอกไม้ที่รับประทานได้. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร, 41(พิเศษ), 381–384.
Kaisoon, O., Siriamornpun, S., Weerapreeyakul, N., & Meeso, N. (2011). Phenolic compounds and antioxidant activities of edible flowers from Thailand. Journal of Functional Foods, 3(2), 88–99.
Molole, G. J., Gure, A., & Abdissa, N. (2022). Determination of total phenolic content and antioxidant activity of Commiphora mollis resin. BMC Chemistry, 16(1), 48.
Nwachukwu, I. D., Udenigwe, C. C., & Aluko, R. E. (2021). A concise review of current in vitro chemical and cell-based antioxidant assays. Food Research International, 140, 109921.
Oranuch I., & Kanjana W. (2015). การศึกษาสารประกอบฟีนอลิกและฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระจากดอกดาวเรือง. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(7), 29–40.
Pasuthorn U., & Sarana S. (2016). Analyses of Bioactive Ingredients and Antioxidant Activitiesof SomeEdible Flowers. Journal of Agricultural Research and Communications. 32(3), 435-445.
Skrajda, M. N. (2017). Phenolic compounds and antioxidant activity of edible flowers. Journal of Education, Health and Sport, 7(8), 946–956.
