พฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย ของผู้ประกอบอาชีพช่างเสริมสวย ในจังหวัดชัยภูมิ
คำสำคัญ:
Severity perceptions, Risk perceptions, Hazard prevention behaviors, Beauticiansบทคัดย่อ
การวิจัยเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง (Cross-sectional study) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้เกี่ยวกับการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย การรับรู้ความรุนแรงของอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวยกับพฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวยของผู้ประกอบอาชีพช่างเสริมสวย ในจังหวัดชัยภูมิ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ ผู้ประกอบอาชีพช่างเสริมสวยในจังหวัดชัยภูมิ จำนวน 330 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson Product Moment Correlation)
ผลการวิจัยพบว่า
1. ผู้ประกอบอาชีพช่างเสริมสวยมีความรู้และพฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวยอยู่ในระดับต่ำ ร้อยละ 41.2 และ 72.1 สำหรับการรับรู้ความรุนแรงของอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย และการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย ส่วนใหญ่อยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 44.5 และ 59.4
2.ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย การรับรู้ความรุนแรงของอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย และการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวย มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีในการเสริมสวยของผู้ประกอบอาชีพช่างเสริมสวยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value <0.05)
สำหรับข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์สถานการณ์ครั้งนี้ จะนำไปพัฒนาต่อเป็นโปรแกรมหรือแนวทางในการดำเนินงานเพื่อป้องกันส่งเสริมสุขภาพ หรือป้องกันผลกระทบต่าง ๆ ที่อาจส่งผลต่อสุขภาพของผู้ประกอบอาชีพช่างเสริมสวยต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์. (13 พฤศจิกายน 2562). บทสรุป โครงการศึกษาวิจัยธุรกิจบริการสู่ตลาดโลก “ประเภทธุรกิจเสริมสวย”.
http://www.dbd.go.th/mainsite/summary%20of%20beauty%20salon.doc.
คณิต ลูกรักษ์, สรา อาภรณ์, สิรินมาศ คัชมาตย์, จุฬาลักษณ์ ภาคดวงใจ, และวันเพ็ญ ทองสุข. (2556). การรับรู้ความเสี่ยงจากการใช้เครื่องสำอางของช่างเสริมสวยในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2554. วารสารอาหารและยา, 20(1), 32-37.
นันทฉัตร ระฮุง, นันทพร ภัทรพุทธ, และศรีรัตน์ ล้อมพงศ์. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อด้านสุขภาพต่อการเกิดมะเร็งกับพฤติกรรมการป้องกันตนเองของผู้ประกอบอาชีพริมถนน. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 13(2), 67-78.
บริษัท ซีเอสเอกรุ๊ป จำกัด. (4 กันยายน 2564). อาชีพช่างเสริมสวยนับเป็นอาชีพที่เสี่ยงต่ออันตราย. https://www.csagroup.co.th/content/6416/
บริษัท ทาซาเทค จำกัด. (4 กันยายน 2564). สารเคมีในน้ำยาย้อมผม. http://tasatec.com/library.php?cat=26&uid=365
ปวีณา ลิมปิทีปราการ, พลากร สืบสำราญ, และขนิญญา ปุยฝ้าย. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีของผู้ประกอบอาชีพบริการตกแต่งผม-เสริมสวย ในเขตเทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี. ใน การประชุมวิชาการด้านโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ครั้งที่ 8. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. http://envocc.ddc.moph.go.th/uploads.
พรแก้ว เหลืองอัมพร, แอนน์ จิระพงษ์สุวรรณ, สุรินธร กลัมพากร, และสรา อาภรณ์. (2556). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีของช่างเสริมสวยในกรุงเทพมหานคร. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 28(2), 51-64.
พิณัฎฐิณีย์ จิตคำ, อมรรัตน์ แสงนิล, อรยา นิลสุขุม, และอรรัมภา เพชรรัตน์. (2564). ปัญหาสุขภาพ และพฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้ สารเคมีของพนักงานในร้านเสริมสวย ในเขตเทศบาลตำบลบ้านดู่ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 16(2), 107-122.
วันชัย สุธีวีระขจร. (2554). อาชีวอนามัยในอุตสาหกรรมทางด้านความสวยงาม. ในเอกสารการอบรมผู้ประกอบกิจการเสริมสวยหรือแต่งผมตามโครงการพัฒนายกระดับมาตรฐาน สถานประกอบการ รุ่นที่ 1. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2554 ณ โรงแรมรอยัลลิเวอร์ เขตบาง พลัด กรุงเทพมหานคร เรื่องปัญหาสุขภาพจากการประกอบอาชีพเสริมสวยหรือแต่งผม. จัดโดยกองสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร. กองสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม สำนักอนามัย.
สำนักงานกลางทะเบียนราษฎร์ กระทรวงมหาดไทย. (2561). การปกครอง การบริหารและประชากร, http://www.chaiyaphum.go.th/page_about/about2.1.php.
สำนักงานสถิติจังหวัดชัยภูมิ, (2564). http://www.oic.go.th/infocenter20/2047/
สำนักอนามัยสิ่งแวดล้อม. (2550). โครงการพัฒนาศึกษาพัฒนาระบบงานและการจัดทำเกณฑ์มาตรฐาน สำหรับ สถานบริการแต่งผม-เสริมสวย ตามพรบ.การสาธารณสุข. รายงานการวิจัย, สำนักอนามัยสิ่งแวดล้อม กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักอนามัยสิ่งแวดล้อม. (2555). คู่มือวิชาการเรื่องสารอินทรีย์ระเหยง่ายในอากาศ. โรงพิมพ์สามเจริญพาณิชย์ กรุงเทพ จำกัด. กรุงเทพมหานคร: กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักอนามัยสิ่งแวดล้อม. (2555). คู่มือวิชาการเรื่องสารอินทรีย์ระเหยง่ายในอากาศ. โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
อดุลย์ บัณฑุกุล. (2544). คู่มืออาชีวเวชศาสตร์ 2000. ดวงกมลสมัย.
Cronbach, L.J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper & Row. pp. 202-204.
Krejcie, R. V., and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30, pp. 607 – 610.
Kuder, F. G. & Richardson, M. W. (1937). The Theory of the Estimation of Test Reliability. Psychometrika, pp. 151-160.
