ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุกลุ่มติดสังคมในชมรมผู้สูงอายุ เขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงพรรณนามีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุกลุ่มติดสังคมในชมรมผู้สูงอายุเขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลลำแก่นอำเภอท้ายเหมืองจังหวัดพังงา กลุ่มประชากรคือ ผู้สูงอายุกลุ่มติดสังคมในชมรมผู้สูงอายุ เขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลลำแก่น อำเภอ ท้ายเหมืองจังหวัดพังงา จำนวน 126 คน โดยใช้สูตรการคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างของ Daniel เท่ากับ 101 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบมีระบบ เก็บข้อมูลโดยใช้ แบบสอบถามประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ คุณลักษณะส่วนบุคคลของผู้สูงอายุ ความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมของผู้สูงอายุ แบบสอบถามผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน และนำไปทดลองใช้เพื่อวิเคราะห์ค่าความเชื่อมั่นโดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟ่าครอนบาค เท่ากับ 0.757 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันที่ระดับความเชื่อมั่น 0.05 ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ความรอบรู้ด้านสุขภาพมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ในระดับสูง (97.03%) ( =2.98, S.D.=0.141) พฤติกรรมสุขภาพมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ในระดับสูง (88.12%) ( =2.88, S.D.=0.325) ตามลำดับ ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุเขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 ได้แก่ ความรอบรู้ด้านสุขภาพ (r=0.296, P-value=0.003)
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2569). สถิติผู้สูงอายุของประเทศไทย. สืบค้นจาก https://www.dop.go.th
ดวงเนตร ธรรมกุล และธณิดา พุ่มท่าอิฐ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างความรอบรู้ทางสุขภาพกับพฤติกรรม สุขภาพของผู้สูงอายุเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 15(1), 106–118.
ผกามาศ เพ็งศรี. (2568). ความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยงโรค ความดันโลหิตสูง ตำบลจรเข้ร้อง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอ่างทอง.
พัชรินทร์ มณีพงศ์, วลัยพร สิงห์จุ้ย, สัญญา สุขขำ, และเพชรน้อย ศรีผุดผ่อง. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่าง ความรอบรู้ด้านสุขภาพกับพฤติกรรมสุขภาพ 3อ2ส ของประชาชนจังหวัดสุพรรณบุรี. The
Journal of Boromarjonani College of Nursing Suphanburi, 4(1), 84–93.
เพ็ญนิดา ปัตถานัง และปณิธาน กระสังข์. (2567). ความรอบรู้ด้านสุขภาพที่มีผลต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพ ตนเองของผู้สูงอายุในพื้นที่ตำบลวังดาล อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี. AEE-T Journal of Environmental Education, 15(2), 1–16.
ศศิประภา จั่นเพชร และประจบ จิตกล้า. (2565). ความสัมพันธ์ของความรอบรู้ด้านสุขภาพกับพฤติกรรมการ ส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุ ตำบลวังลึก อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย. โรงพยาบาลส่งเสริม สุขภาพตำบลวังลึก อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย.
สมใจ อ่อนละเอียด. (2564). ความรอบรู้ด้านสุขภาพที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุ
พฤฒพลัง จังหวัดนครปฐม. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ, 14(3), 333–345.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพังงา. (2569).รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุและข้อมูลสุขภาพจังหวัดพังงา. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพังงา.
สุรางค์ ใจเกื้อ. (2568). การศึกษาความรอบรู้และพฤติกรรมสุขภาพ 3อ2ส ของผู้สูงอายุที่ป่วยเป็นโรคเรื้อรัง ตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี [รายงานการวิจัย]. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัด ปทุมธานี. เผยแพร่ 6 พฤษภาคม 2568.
อนันต์ อิฟติคาร และศวิตา ศรีสวัสดิ์. (2566). ปัจจัยความรอบรู้ทางสุขภาพที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการ ดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ จังหวัดสกลนคร. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 16(2), 31–40.
Best, J. W. (1977). Research in education (3rd ed.). Prentice-Hall.
Cronbach, L. J. (1951). Essentials of psychological testing (3rd ed.). Harper.
Daniel, W. W. (2010). Biostatistics: Basic concepts and methodology for the health sciences (9th ed.). John Wiley & Sons.
Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259–267.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
