ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุ เขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา

ผู้แต่ง

  • Phimphikul Saengsai

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงพรรณนามีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุ ประชากรคือ ผู้สูงอายุเขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา จำนวน 954 คน โดยใช้สูตรการคำนวณขนาดตัวอย่างของ Daniel เท่ากับ 288 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบมีระบบ เก็บข้อมูลโดยใช้ แบบสอบถามประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ คุณลักษณะส่วนบุคคล ความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุ แบบสอบถามผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน และนำไปทดลองใช้เพื่อวิเคราะห์ค่าความเชื่อมั่นโดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟ่าครอนบาค เท่ากับ 0.927 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันที่ระดับความเชื่อมั่น 0.05 ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุมีค่าคะแนนเฉลี่ยอยู่ในระดับสูง (98.96%) ( =2.98, S.D.=0.101) พฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุมีค่าคะแนนเฉลี่ยอยู่ในระดับสูง (98.96%) ( =2.98, S.D.=0.101) ตามลำดับ ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุเขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ความรอบรู้ด้านสุขภาพ (r=0.772, P-value< 0.001)

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง

กรมการแพทย์. (2563). แนวทางการดูแลผู้สูงอายุเพื่อป้องกันการพลัดตกหกล้ม. นนทบุรี: กรมการแพทย์.

กรมอนามัย. (2564). คู่มือการป้องกันการหกล้มในผู้สูงอายุ. นนทบุรี: กรมอนามัย.

กมลรัตน์ กิตติพิมพานนท์, และผจงจิต ไกรถาวร. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ภาวะ

สุขภาพและความรอบรู้ด้านสุขภาพเกี่ยวกับการหกล้มกับพฤติกรรมการป้องกันการหกล้มของ

ผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน. รามาธิบดีพยาบาลสาร, 27(3), 331–342.

ณัฐชยา พวงทอง, และอรวรรณ กีรติสิโรจน์. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการป้องกันการหกล้มของ

ผู้สูงอายุ อำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 38(1), 73–85.

ตวงรัตน์ อัคนาน, กันธิมา ศรีหมากสุก, ธงเทพ วงษ์ศรีสังข, ชวนพิศ ศิริไพบูลย์, อิทธิพล ดวงจินดา, และศศิ

กานต์ พิลาภรณ์. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของ

ผู้สูงอายุไทยในชุมชน อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยสาธารณสุขมหาวิทยาลัยขอนแก่น, 14(4), 72–89.

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพังงา. (2569). ข้อมูลประชากรและสุขภาพ. : สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพังงา.

Best, J. W. (1977). Research in education (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.

Cronbach, L. J. (1951). Essentials of psychological testing (3rd ed.). New York, NY: Harper &

Brothers.

Daniel, W. W. (2010). Biostatistics: Basic concepts and methodology for the health sciences

(9th ed.). New York, NY: John Wiley & Sons.

Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary

health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259–267.

World Health Organization. (2007). WHO global report on falls prevention in older age.

Geneva, Switzerland: World Health Organization.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

30-09-2026

รูปแบบการอ้างอิง

Saengsai , P. (2026). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุ เขตโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนอร์ทเทิร์น , 7(3), 342–354. สืบค้น จาก https://he03.tci-thaijo.org/index.php/scintc/article/view/6497