Effects of Program home visit and Application Line on Suicidal Idea in Schizophrenia Patients.
Abstract
Suicide is a major public health problem, and patients with schizophrenia are considered a high-risk group for suicidal ideation. This quasi-experimental study aimed to examine the effects of a home visit program combined with the LINE application on suicidal ideation and self-care behaviors among patients with schizophrenia. The study was conducted between June and August 2024 with 30 participants diagnosed with schizophrenia at the Mental Health Clinic, Ban Na Hospital, Nakhon Nayok Province. Participants were randomly assigned into an experimental group (n=15) and a control group (n=15). The experimental group received an 8-week home visit program integrated with the LINE application, while the control group received routine care. Research instruments included a demographic questionnaire, the Thai version of the Suicide Idea Scale (SSI-Thai Version 2014), and a self-care behavior scale. Data were analyzed using descriptive statistics, paired T-test, and independent T-test.
The results showed no significant differences in baseline characteristics between the two groups. After the intervention and at one-month follow-up, the experimental group demonstrated a significant reduction in suicidal ideation scores compared with baseline (p < .01) and lower scores than the control group. In addition, self-care behavior scores in the experimental group significantly increased after the intervention (p < .01) and were higher than those of the control group.
In conclusion, the home visit program combined with the LINE application effectively reduced suicidal idea and enhanced self-care behaviors in patients with schizophrenia. This intervention could be applied in psychiatric care services to strengthen suicide prevention and improve patients’ quality of life.
Keywords: Home visit, LINE application, Suicidal ideation, Self-care behavior, Schizophrenia
References
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2564). รายงานประจำปี 2564. กรุงเทพฯ: กรมสุขภาพจิต.
ชนัดดา แนบเกษร. (2560). เอกสารประกอบคำสอนรายวิชา 10650360: การพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต 2.
ชลบุรี: คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชุติมา อินทรพงศ์. (2561). ผลของโปรแกรมการเยี่ยมบ้านต่อการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคจิตเภท
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.
เฉลิมศักดิ์ บุญประเสริฐ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับการใช้แอปพลิเคชันไลน์ของผู้สูงอายุ
(วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
นรรัตน์ สมเพชร, ชิดชนก เรือนก้อน, & อัญชลี เพิ่มสุวรรณ. (2550). ผลการเตือนทางโทรศัพท์ต่อความร่วมมือใน
การใช้ยาลดความดันโลหิตของผู้ป่วยนอก. สงขลานครินทร์เวชสาร, 25(2), 89–97.
พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์. (2540). การแปลและการพัฒนาแบบประเมินอาการทางจิต BPRS ฉบับภาษาไทย.
กรุงเทพฯ: คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มาโนช หล่อตระกูล, & ปราโมทย์ สุคนิชย์ (บ.ก.). (2558). จิตเวชศาสตร์ รามาธิบดี (พิมพ์ครั้งที่ 4).
กรุงเทพฯ: ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
มยุรี กลับวงษ์. (2552). การพัฒนาแบบประเมินพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยจิตเภท
(วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มยุรี กลับวงษ์. (2552). การสร้างแบบประเมินพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคจิตเภท: เครื่องมือวัด
พฤติกรรมการดูแลตนเองและทฤษฎี Orem.
ศูนย์เฝ้าระวังการฆ่าตัวตาย โรงพยาบาลจิตเวชขอนแก่นราชนครินทร์. (2565). รายงานสถานการณ์การฆ่าตัวตาย
ประเทศไทย. ขอนแก่น: กระทรวงสาธารณสุข.
ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2556). ไลน์รูปแบบการสื่อสารบนความสร้างสรรค์ของสมาร์ทโฟน: ข้อดีและข้อจำกัด
ของแอปพลิเคชัน LINE - Communicating format on the creativity of Smartphone: Benefits
and limits of application. วารสารนักบริหาร (Executive Journal), 33(4), 42–54.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครนายก. (2566). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตจังหวัดนครนายก. นครนายก:
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครนายก.
อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย. (2554). การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัมพรพรรณ ธีรานุตร. (2552). คู่มือการดูแลผู้ป่วยเรื้อรังที่บ้าน. ขอนแก่น: คณะพยาบาลศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อินทิรา ปัทมินทร. (2542). บทความฟื้นฟูวิชาการการใช้จินตนาการในการคลายเครียด. วารสารสุขภาพจิตแห่ง
ประเทศไทย, 7(3), 191–193.
วีระโชติ ลาภผลอำไพ, & พีรยศ ภมรศิลปะธรรม. (2562). การพัฒนาโปรแกรมประยุกต์บนมือถือระบบ
แอนดรอยด์ในการจัดการยาต้านไวรัสเอชไอวีด้วยตนเอง. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 27(4),
–750.
วัลยา ธรรมพนิชวัฒน์. (2553). ทฤษฎีการควบคุมตนเอง: แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการพยาบาลเด็ก
และครอบครัว. วารสารสภาการพยาบาล, 25(4), 23–33.
โรงพยาบาลบ้านนา. (2566). รายงานการดำเนินงานด้านสุขภาพจิตและจิตเวช โรงพยาบาลบ้านนา.
นครนายก: โรงพยาบาลบ้านนา.
โสภิตา รัตนพงศ์, & คณะ. (2562). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อสนับสนุนการบำบัดจิตสังคมในผู้ป่วยโรค
ซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช, 33(2), 45–59.
Beck, A. T., Kovacs, M., & Weissman, A. (1979). Assessment of suicidal intention: The Scale
for Suicide Ideation. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 47(2), 343–352.
https://doi.org/10.1037/0022-006X.47.2.343
Ben-Zeev, D., Brian, R. M., Wang, R., Wang, W., Campbell, A. T., Aung, M. H., Kasckow, J.,
Zickmund, S., Rotondi, A., Mrkva, A., Gurklis, J., Fox, L., & Haas, G. (2016). Development of
telehealth dialogues for monitoring suicidal patients with schizophrenia: Consumer feedback. Community Mental Health Journal, 52(3), 324–332.
https://doi.org/10.1007/s10597-015-9946-y
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.).
Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum.
Julious, S. A. (2005). Sample size of 12 per group rule of thumb for a pilot study.
Pharmaceutical Statistics, 4(4), 287–291.
King, I. M. (2000). A theory for nursing: Systems, concepts, process. Albany: Delmar.
Luxton, D. D., June, J. D., & Kinn, J. T. (2011). Technology-based suicide prevention:
Current applications and future directions. Telemedicine and e-Health, 17(1), 50–54. https://doi.org/10.1089/tmj.2010.0091
M. H. (2018). CrossCheck: Integrating self-report, behavioral sensing, and smartphone use
to identify digital indicators of psychotic relapse. Psychiatric Rehabilitation Journal,
(3), 197–205. https://doi.org/10.1037/prj0000307
Naslund, J. A., Aschbrenner, K. A., Barre, L., & Bartels, S. J. (2017). Feasibility of popular
m-health technologies for activity tracking among individuals with serious mental
illness. Telemedicine and e-Health, 23(5), 366–369.
https://doi.org/10.1089/tmj.2016.0189
Polit, D. F., & Beck, C. T. (2017). Nursing research: Generating and assessing evidence for
nursing practice (10th ed.). Wolters Kluwer.
World Health Organization. (2018). Suicide data. https://www.who.int/news-room/fact- sheets/detail/suicide.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). New York: Harper and Row.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Faculty of Allied Health Science, Pathumthani University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
