การเปรียบเทียบผลของการฝึกแรงต้านแบบดั้งเดิมและแบบใช้ล้อตุนกำลังที่มีต่อ ความคล่องตัวและความสามารถในการเปลี่ยนทิศทางในนักกีฬาฟุตบอล

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกแรงต้านแบบดั้งเดิมและการฝึกแรงต้านแบบใช้ล้อตุนกำลังที่มีต่อความคล่องตัวและความสามารถในการเปลี่ยนทิศทางในนักกีฬาฟุตบอล กลุ่มตัวอย่างคือ นักกีฬาฟุตบอลชาย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม จำนวน 36 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง และแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 18 คน โดยใช้วิธีจับคู่จากเวลาในการทดสอบ Illinois Agility Test ก่อนการฝึก แล้วสุ่มเข้ากลุ่มฝึกแรงต้านแบบดั้งเดิม และกลุ่มฝึกแรงต้านแบบใช้ล้อตุนกำลัง ทั้งสองกลุ่มฝึกเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละประมาณ 60 นาที ในช่วงก่อนการฝึกซ้อมฟุตบอลตามปกติของทีม โดยในวันอื่นยังคงฝึกซ้อมฟุตบอลตามโปรแกรมของทีมเหมือนกันทุกประการ เครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบ ได้แก่ Illinois Agility Test และ 505 Agility Test วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติ Paired sample t-test และ Independent sample t-test ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการฝึก 8 สัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มมีเวลาในการทดสอบ Illinois Agility Test และ 505 Agility Test ลดลงกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม พบว่ากลุ่มฝึกแรงต้านแบบใช้ล้อตุนกำลังมีเวลาในการทดสอบทั้งสองรูปแบบต่ำกว่ากลุ่มฝึกแรงต้านแบบดั้งเดิมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แสดงให้เห็นว่าการฝึกแบบใช้ล้อตุนกำลัง ให้ผลในการพัฒนาความคล่องตัวและความสามารถในการเปลี่ยนทิศทางที่มีประสิทธิภาพมากกว่าการฝึกแบบดั้งเดิม