EFFECT OF REMEMNOPT TRAINING ON BODY MASS INDEX IN THE OVERWEIGHT GROUP
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research was to study effects and compare the effect of RememnoPT training on body mass index in the overweight group. The sample was 10 overweight individuals selected by a specific method. The samples were divided into 2 groups of 5 students each. The first group was the RememnoPT training group and the second group was the control group. The training was conducted for 4 weeks, 5 days per week, from Monday to Friday, 60 minutes per day during 6.00-7.00 PM. Data were collected before and after the experiment with BMI measurements. The data were analysed by using mean, standard deviation, independent sample t-test, and pair t-test which were determined at statistical significance at the .05 level.
The results showed that 1) before and after the training within the experimental group had a lower body mass index while before and after training within the control group had no lower body mass index. 2) After training, the BMI of experimental group was better than the control group. There was a statistically significant difference at the .05 level. It was concluded that after training the RememnoPT program could reduce BMI.
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ก่อนเท่านั้น
References
รังสรรค์ ตั้งตรงจิตร. (2550). โรคอ้วน: การเปลี่ยนแปลงทางด้านโภชนาการและชีวิเคมี. กรุงเทพมหานคร: เจริญดีมั่นคง.
ศิวรักษ์ กิจชนะไพบูลย์. (2555). พฤติกรรมการลดน้ําหนักที่ไม่ถูกต้องของวัยรุ่นและเยาวชนไทย. พยาบาลสาร, 39(4), 179-190.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม. (2554). สุขภาพคนไทย: เอชไอเอ กลไกพัฒนานโยบายสาธารณะ เพื่อชีวิตและสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สํานักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2552). การควบคุมน้ําหนักของเด็กวัยรุ่น. สืบค้น 18ตุลาคม 2565,จาก http://resource.thaihealth.or.th/library/hot/12671
วัลลภ รัฐฉัตรานนท์. (2557). เทคนิควิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สนธยา สีละมาด. (2555.) กิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาวะ = Physical activities for wellness. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ACSM. (2006). ACSM’s guidelines for exercise testing and prescription.7thed.Lippincott Williams & Wilkins.
ประทุม ม่วงมี. (2532). อินเทอร์วาล เทรนนิ่ง คู่มือการฝึกกีฬา. ชลบุรี: อมรการพิมพ์
นฤมล ลีลายุวัฒน์. (2553). สรีรวิทยาการออกกําลังกาย. ขอนแก่น: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Kordi, MR., Choopani, S., Hemmatinafar, M., andChoopani, Z. (2013). The effect of the six-week high intensity interval training (HIIT) on resting plasma levels of adiponectin and fat loss in sedentary young women. Journal of Jahorm University of Medical Sciences, 11(1), 20-27.
ปิยะพงษ์ สายสวาท. (2558). ผลของโปรแกรมการฝึกแบบหนักสลับเบาร่วมกับหลักการความก้าวหน้าต่อดัชนีมวลกาย องค์ประกอบของร่างกายและความสามารถในการนําออกซิเจนไปใช้สูงสุดของนักศึกษาหญิงที่มีภาวะน้ําหนักเกินและโรคอ้วน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ประสิทธิ์ ปีปทุม และอัจฉริยะ เอนก. (2562). ผลการฝึกแบบหนักสลับพักที่ความหนักสูงเหนือจุดสูงสุดที่มีต่อมวลไขมันและมวลกล้ามเนื้อในนักกีฬาวัยรุ่นชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 20(1), 13-27
