Effectiveness of an Empowerment and Self-Worth Enhancement Program on Self-Care Behaviors among Older Adults in the Catchment Area of Bung Malaeng Tambon Health Promoting Hospital, Sawang Wirawong District, Ubon Ratchathani Province
Keywords:
Effectiveness, Program, Empowerment, Self-Esteem, Older AdultsAbstract
This quasi-experimental study aimed to evaluate the effectiveness of an empowerment and self-esteem enhancement program on self-care behaviors among older adults in the catchment area of Bung Malaeng Subdistrict Health Promoting Hospital, Sawang Wirawong District, Ubon Ratchathani Province, Thailand. The sample consisted of 54 older adults divided into an experimental group and a comparison group, with 27 participants in each group. The experimental group comprised older adults residing in the catchment area of Bung Malaeng Subdistrict Health Promoting Hospital and received the 12-week intervention program, whereas the comparison group comprised older adults in the catchment area of Tha Chang Subdistrict Health Promoting Hospital, Sawang Wirawong District, Ubon Ratchathani Province, and received routine care. Data were collected using questionnaires before and after the intervention from April 1 to June 30, 2026. Descriptive statistics, including percentage, mean, standard deviation, median, and the 25th and 75th percentiles, were used to summarize the data. Differences in mean scores within the experimental and comparison groups were analyzed using paired t-tests, while differences between groups were analyzed using independent t-tests.
The results showed that, after the intervention, the experimental group had significantly greater mean score differences in empowerment, self-esteem, self-care knowledge, perceived susceptibility to adverse consequences of inadequate self-care, perceived severity of inadequate self-care, perceived benefits of self-care, perceived barriers to self-care, social support for self-care, and self-care behaviors among older adults compared with both their pre-intervention scores and the comparison group (p < 0.05).
References
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
กรมควบคุมโรค. (2565). รายงานสถานการณ์โรคไม่ติดต่อเรื้อรังของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
กรมอนามัย. (2564). สถานการณ์สุขภาพผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). สถานการณ์สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุทธิชัย จิตะพันธ์กุล. (2561). หลักเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman.
Zimmerman, M. A. (2000). Empowerment theory: Psychological, organizational and community levels of analysis. In J. Rappaport & E. Seidman (Eds.), Handbook of community psychology (pp. 43–63). New York: Springer.
มณฑิชา รักศิลป์, สมรัก ครองยุทธ, ทศา ชัยวรรณวรรต, และสรวิชญ์ เหล่าดรุณ. (2567). ผลของการใช้โปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุต่อความรู้และพฤติกรรมด้านการดูแลสุขภาพเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนของผู้สูงอายุกลุ่มโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในอำเภอน้ำขุ่น จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสาธารณสุขและสุขภาพศึกษา, 4(3), e266332.
สายฝน แสนคำ. (2567). ผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน, 10(2), 85–96.
วัลยา อินทรวิเศษ. (2567). ผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูง. Journal of Dhamma for Life, 30(2), 181–192.
พริมรตา ศรีสุข, และ นฤมล บุญมี. (2566). ผลของโปรแกรมการดูแลสุขภาพตนเองตามแนวคิด 4 Smart เพื่อเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุ ตำบลบ้านสวน อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 20(1), 172–180.
ประเสริฐ เล็กสรรเสริญ. (2564). การพัฒนารูปแบบการสร้างแรงจูงใจในการดูแลตนเองเพื่อป้องกันโรคความดันโลหิตสูงของผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัว. วารสารสหศาสตร์, 22(2), 10–22.
มาโนช อานทอง, และ พรสุข หุ่นนิรันดร์. (2565). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมความรอบรู้สุขภาพเกี่ยวกับผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการเพื่อปรับปรุงพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคเรื้อรัง. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(4), 476–490.
วัชระ แสนโหน่ง, นภาเพ็ญ จันทรคัมมา, และ พรเลิศ ชุมชี. (2566). ผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อความรอบรู้โรคข้อเข่าเสื่อม พฤติกรรมการดูแลตนเอง และระดับความรุนแรงของผู้สูงอายุโรคข้อเข่าเสื่อม. วารสารการปฏิบัติการพยาบาลและการผดุงครรภ์ไทย, 10(2), 38–54.
เพ็ญนภา มะหะหมัด. (2563). ผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มต่อการดูแลตนเองของผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยงต่อการหกล้ม ในตำบลสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 5(3), 17–22.
อารี วรไวย์. (2566). ผลของโปรแกรมการส่งเสริมความสามารถในการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการรับประทานอาหารในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ได้. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา, 8(2), 488–497.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี. (2566). รายงานสถานการณ์สุขภาพจังหวัดอุบลราชธานี ปี 2566. อุบลราชธานี: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี.
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบุ่งมะแลง. (2568). รายงานสถานการณ์สุขภาพและข้อมูลประชากรในเขตรับผิดชอบ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบุ่งมะแลง อำเภอสว่างวีระวงศ์ จังหวัดอุบลราชธานี ปี 2568. อุบลราชธานี: โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบุ่งมะแลง.
Lemeshow, S. (1990). Adequacy of Sample Size in Health Studies. Chichester: John Wiley & Sons.
ประสิทธิ์ ชมชื่น. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุตำบลพยุห์ อำเภอพยุห์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิจัยและพัฒนาสุขภาพศรีสะเกษ, 2(3), 38–51.
เอกภพ จันทร์สุคนธ์, และ อนงค์นาฏ คงประชา. (2560). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างพลังอำนาจต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุในชุมชน. PSRU Journal of Science and Technology, 2(1), 24–34.
กรรณิการ์ แสนโท, และคณะ. (2564). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูงในชุมชน. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 37(3), 112–124.
