The effect of the self-management program on preventive allergy behavior among patients with allergic rhinitis, Thabo Crown Prince Hospital, Nongkhai Province.
Keywords:
Self-management program, Allergic symptom prevention behavior, Allergic rhinitis, Quasi-experimental researchAbstract
This quasi-experimental research aimed to examine the effect of the self-management program on preventive allergy behavior among patients with allergic rhinitis. The sample consisted of 44 patients with allergic rhinitis, divided equally into a control group (22 participants) who received routine nursing care and an experimental group (22 participants) who received the self-management promotion program. The experimental instrument was the Self-Management Promotion Program, which comprised 5 activities based on the concept of self-management: 1) activities for preparing and learning good self-management processes; 2) activities for reviewing knowledge and practicing self-management processes; 3) activities for preparing before returning home; 4) activities for monitoring and continuous reminders; and 5) activities for continuous monitoring. Data were collected using a questionnaire on preventive behaviors for allergic symptoms. The quality of the instrument was checked by 3 experts and the content validity was 0.95. The instrument’s Cronbach alpha coefficient was calculated at 0.90. The research was conducted between July to October 2025. Data were analyzed using descriptive statistics and t-tests.
The results of the research found that the mean scores of preventive behaviors against allergic symptoms among the experimental group before and after the intervention were 28.73 (SD = 4.18) and 45.36 (SD = 3.92), respectively. The experimental group demonstrated significantly higher preventive behavior scores than the control group (P-value < 0.01). Therefore, the self-management promotion program can be effectively applied in the care of patients with allergic rhinitis to enhance their self-management skills, promote preventive behaviors against allergic symptoms, and enable them to live normal daily lives with increased confidence in self-care, appropriate decision-making, and consistent symptom prevention.
References
ณัฐฐิมา เตชะพิพัฒน์ชัย, วรพงศ์ ชัยสิงหาญ, ฤทธิ์เจตน์ รินแก้วกาญจน์, สุชานุช พันธุ์เจริญศิลป์, และจิรภัทร์ แซ่ตั้น. (2565). การศึกษาย้อนหลังประสิทธิผลและความปลอดภัยของตำรับปีเหยียนเคอลี่ในการรักษาผู้ป่วยโรคจมูกอักเสบจากภูมิแพ้. วารสารการแพทย์แผนจีนในประเทศไทย, 1(1), 47–53.
ณิชาภา เดชาปภาพิทักษ์, มาลินี ทองดี, ชามาศ วงค์ษา, ธนัชพร กาฝากส้ม, อุมาพร อุดมทรัพยากุล,
และวรรณดา ไล้สวน. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างการแพ้สารก่อภูมิแพ้และคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคเยื่อบุจมูกอักเสบเรื้อรัง. วารสารการแพทย์รามาธิบดี, 41(4), 27–36.
พัชรี ฤทธิ์ศร. (2566). ผลของโปรแกรมการฝึกทักษะผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่อยู่ในระยะพึ่งพิงขณะอยู่ในโรงพยาบาลบ้านผือจังหวัดอุดรธานี. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 8(1), 287–293.
พิมพ์พญา สมดี, ยุนี พงศ์จตุรวิทย์, และนุจรี ไชยมงคล. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันอาการภูมิแพ้ของเด็กวัยเรียนโรคจมูกอักเสบภูมิแพ้. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 12(1), 43–53.
มาลินี ทองดี, ณิชาภา เดชาปภาพิทักษ์, ธนัชพร กาฝากส้ม, อุมาพร อุดมทรัพยากุล, ชามาศ วงค์ษา,
และวรรณดา ไล้สวน. (2562). การศึกษาคุณภาพชีวิตและอาการทางจมูกของผู้ป่วยโรคจมูกอักเสบเรื้อรัง เปรียบเทียบก่อนและหลังการรักษา. รามาธิบดีเวชสาร, 42(2), 21–29.
ลดาวัลย์ ฤทธิ์กล้า, ชดช้อย วัฒนะ, และพีระพงค์ กิติภาวงค์. (2555). ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมการจัดการตนเอง ภาวะหายใจลำบาก ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน และคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว. พยาบาลสาร, 39(1), 64–76.
สุพัตรา สิทธิวัง. (2560). ผลของโปรแกรมส่งเสริมการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมสุขภาพและระดับความดันโลหิตของผู้ที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงที่ควบคุมไม่ได้ [วิทยานิพนธ์ปริญญาโทที่ไม่มีการตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Bousquet, J., Schünemann, H. J., Togias, A., Bachert, C., Erhola, M., Hellings, P. W., et al.
(2020). Next-generation allergic rhinitis and its impact on asthma (ARIA) guidelines for allergic rhinitis based on grading of recommendations assessment, development and evaluation (GRADE) and real-world evidence. Journal of Allergy and Clinical Immunology, 145(1), 70–80.e3.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral science (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Creer, T. L. (2000). Self-management of chronic illness. In M. Boekaerts, P. R. Pintrich, & M. Zeidner (Eds.), Handbook of self-regulation (pp. 601–629). San Diego, CA: Academic Press.
Jekel, J., Katz, D., Elmore, J., & Wild, D. (2007). Epidemiology, biostatistics, and preventive medicine. Philadelphia, PA: Elsevier Health Sciences.
Okubo, K., Kurono, Y., Ichimura, K., Enomoto, T., Okamoto, Y., Kawauchi, H., et al. (2020).
Japanese guidelines for allergic rhinitis 2020. Allergology International, 69(3), 331–345.
Seidman, M. D., Gurgel, R. K., Lin, S. Y., Schwartz, S. R., Baroody, F. M., Bonner, J. R., et al. (2015). Clinical practice guideline: Allergic rhinitis. Otolaryngology–Head and Neck Surgery, 152(1 Suppl), S1–S43.
Ward, L. S., Hisley, M. S., & Kennedy, M. A. (2016). Maternal-child nursing care (2nd ed.).
Philadelphia, PA: F.A. Davis Company.
