The Effects of Spiritual Care in Palliative Care for End-of-Life Patients, inpatient ward, Srinakhon Hospital, Sukhothai Province
Keywords:
palliative care, spirituality, end-of-life patients, spiritual well-being, quality of lifeAbstract
ABSTRACT
This quasi-experimental research with one-group pretest-posttest design was conducted to examine the effects of spiritual care in palliative care for end-of-life patients in the inpatient ward at Srinakhon Hospital, Sukhothai Province. The sample consisted of 13 palliative care patients and 13 primary caregivers/family members. The intervention tool was spiritual care in palliative care based on Narayanasamy's Spiritual Care Model, covering four components: beliefs and values care, meaning and purpose care, relationships care, and spiritual practices care. Data collection instruments included Narayanasamy's Spiritual Needs Assessment Tool (SNAT), Spiritual Well-being Scale (SWBS), Palliative Outcome Scale (POS), and Family Satisfaction Questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and Wilcoxon sign rank test.
The results showed that after receiving spiritual care in palliative care, the experimental group had a median score of spiritual needs that decreased from 68.0 to 42.0, which was significantly better than before receiving care at the 0.001 level, and had a median score of spiritual well-being that increased from 16.0 to 24.0, which was significantly better than before receiving care at the 0.001 level. The quality of life of patients had a median score that changed from 22.0 to 21.0, but the difference was not statistically significant (p=0.180). In addition, family/caregivers had a high level of satisfaction with spiritual care overall (Mean=35.85, SD=2.19).
Therefore, nurses and healthcare personnel should apply the spiritual care in palliative care approach based on Narayanasamy's Spiritual Care Model systematically in caring for end-of-life patients, especially individual assessment of spiritual needs, supporting patients to practice religious beliefs, helping patients find meaning and purpose in life, and facilitating meetings with family and significant others.
References
เอกสารอ้างอิง
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล. (2567). แบบแบ่งระดับผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลแบบประคับประคอง (Palliative Performance Scale Version 2: PPS v2). กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
นีรชา รุ่งเรืองลาภไพศาล, วิไลวรรณ ตรีถิ่น และผกา แก้วมณี. (2568). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย:การเตรียมความพร้อมสมาชิกในครอบครัวและผู้ดูแลเพื่อลดความวิตกกังวลในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคองที่บ้าน. วารสารการพยาบาลและสุขภาพ สสอท., 7(1), 1-15.
รัชฎาพร แนบเนียด. (2561). ผลของการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบประคับประคองด้านจิตวิญญาณ. วารสารโรงพยาบาลนครพนม, 8(2), 65-77.
โรงพยาบาลศรีนคร. (2568). รายงานสถานการณ์การให้บริการดูแลแบบประคับประคอง โรงพยาบาลศรีนคร จังหวัดสุโขทัย ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. สุโขทัย: โรงพยาบาลศรีนคร.
โรงพยาบาลศิริราช. (2562). รายงานผลการศึกษาการพัฒนารูปแบบการดูแลแบบประคับประคองในผู้ป่วยระยะท้ายของชีวิต. กรุงเทพฯ: กลุ่มงานเวชกรรมสังคม โรงพยาบาลศิริราช.
วาสนา แสงสว่าง. (2563). การดูแลแบบประคับประคองที่ส่งผลต่อความสงบในใจของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย. เชียงใหม่: วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมฤดี สุทธิกุล. (2565). การศึกษาการปรับตัวต่อสภาวะเศร้าโศกจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก: กรณีศึกษาผู้ที่มีประสบการณ์การสูญเสียในเขตดินแดง กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 13(2), 62-75.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสุโขทัย. (2568). รายงานการประเมินผลโครงการพัฒนาระบบสุขภาพระดับจังหวัดด้านการดูแลแบบประคับประคอง จังหวัดสุโขทัย ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2568. สุโขทัย: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสุโขทัย.
อรุณ โพธิงาม. (2563). ผลของการวางแผนดูแลล่วงหน้าต่อการตายดีของผู้ป่วยมะเร็งระยะลุกลามแบบ
ประคับประคอง. เข้าถึงได้จาก https://hpc2appcenter.anamai.moph.go.th
Narayanasamy A. (2004). The Puzzle of Spirituality for Nursing. A Guide to Practical Assessment. British Journal of Nursing, 13, 1140-1144.
Puchalski C. M., Vitillo, R., Hull, S. K., & Reller, N. (2014). Improving the spiritual dimension of whole person care: Reaching national and international consensus. Journal of Palliative Medicine, 17(6), 642–656.
Sulmasy D. P. (2002). A biopsychosocial-spiritual model for the care of patients at the end of life. The Gerontologist, 42(Special Issue 3), 24–33.
The Lancet Commission on Global Access to Palliative Care and Pain Relief. (2018). Alleviating the access abyss in palliative care and pain relief: An imperative of universal health coverage. The Lancet, 391(10128), 1391–1454.
World Health Organization. (2020). Palliative care . เข้าถึงได้จาก https://www.who.org/news-room/fact-sheets/detail/palliative-care
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
