ผลของการสร้างความเข้มแข็งทางจิตแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยซึมเศร้า อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์

ผู้แต่ง

  • เฉลิมพล พงษ์พิชิต โรงพยาบาลทองแสนขัน

คำสำคัญ:

โปรแกรมการสร้างความเข้มแข็งทางจิต, ภาวะซึมเศร้า, ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง, ผู้ป่วยซึมเศร้า

บทคัดย่อ

          การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการสร้างความเข้มแข็งทางจิตแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยซึมเศร้าที่มารับบริการในคลินิกโรคซึมเศร้า โรงพยาบาลทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์ จำนวน 40 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 20 ราย กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสร้างความเข้มแข็งทางจิตแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยซึมเศร้า 6 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ครั้ง ครั้งละ 45-60 นาที กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดภาวะซึมเศร้าแบบวัดพลังจิตและแบบวัดความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและ เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ โปรแกรมการสร้างความเข้มแข็งทางจิตแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยซึมเศร้าที่ได้รับการตรวจสอบค่าความเชื่อมั่นได้เท่ากับ 0.82 วิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Paired t-test และ Independent t-test เพื่อเปรียบเทียบผลภายในกลุ่มและระหว่างกลุ่ม

            ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมการสร้างความเข้มแข็งทางจิตแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยซึมเศร้ามีพลังจิตและความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมและระดับภาวะซึมเศร้าลดลงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 กลุ่มทดลองมีความต่างของคะแนนเฉลี่ยพลังจิตและความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุมและความต่างของคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

เอกสารอ้างอิง

กรมสุขภาพจิต. (2565). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2560-2565. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.

พัชราวไล ควรเนตร. (2561). ผลของโปรแกรมการสร้างความเข้มแข็งทางใจต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้ป่วย

โรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 32(2), 39-51.

ปรียนันท์ สละสวัสดิ์, อุ่นจิตร คุณารักษ์, และปรีชญา ฤทธิ์พันธ์ม่วง. (2559). ปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วย

โรคซึมเศร้าสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. วารสารสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา, 10(2),

-59.

มานิต ศรีสุรภานนท์, ณัทธร พิทยรัตน์เสถียร, พนัธ์นภากิตติรัตนไพบูลย,์และอัจฉรา จรัสสิงห์. (2552). การรักษา

ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าชนิด major depressive disorder ด้วย cognitive behavioral therapy: การพัฒนา

บุคลากรและการประเมินการให้บริการในผู้ป่วยชาวไทย. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 54(4), 367- 374.

สมบัติ สกุลพรรณ์, สุพิศ กุลชัย และดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2559). ผลของโปรแกรมการบำบัดด้วยการแก้ปัญหาแบบ

กลุ่มต่อภาวะซึมเศร้าของผู้รับบริการที่ มีภาวะซึมเศร้าที่มารับบริการในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิและ

ทุติยภูมิ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 30(3), 109-120.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). เครื่องชี้ภาวะสังคม พ.ศ. 2560-2564 กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. หจก.

แสงจันทร์การพิมพ์. สืบค้น 5 พฤษภาคม 2564, จาก

http://service.nso.go.th/nso/nsopublish/pubs/ebook/Social Indication 2021/index. Html.

อุษณีย์ บุญบรรจบ, (2561) ผลของโปรแกรมการส่งเสริมความเข้มแข็งทางใจแบบครอบครัวมีส่วนร่วมต่อภาวะ

ซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต., 30(2), 110-123.

Beck, A.T. (1995). Cognitive therapy: Basics and beyond. New York: The Guilford Press.

Di Marco, S., Feggi, A., Cammarata, E., Girardi, L., Bert, F., Scaioli, G., . . . Zeppegno, P. (2017).

Schizophrenia and major depression: Resilience, coping styles, personality traits, self-

esteem and quality of life. European Psychiatry, 41, S192 S193.

Grotberg, E. H. (1995). A guide to promoting resilience in children: Strengthening the Human spirit

(8th ed.). The Bernard Van Leer Foundation.

Parker, T. J., Page, A. C., & Hooke, G. R. (2013). The influence of individual, group, and relative

self‐esteem on outcome for patients undergoing group cognitive behavioural therapy

treatment. British journal of clinical psychology, 52(4), 450 463.

Rossi, A., Galderisi, S., Rocca, P., Bertolino, A., Rucci, P., Gibertoni, D., . . . Aguglia, E. (2017).

Personal resources and depression in schizophrenia: The role of self esteem, resilience and

internalized stigma. Psychiatry research, 256, 359-364. 149(1-3), 166-174.

Veselinova, C. (2013). HSC 3008: Implement therapeutic group activities. Nursing & Residential Care,

(5), 284-287.

World Health Organization. (2023). Depressive disorder (depression). Retrieved May 1, 2023,

from https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/depression

Yalom, I. D. (1995). The theory and practice of group psychotherapy (4 thed.). New York: Basic Books

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-30

รูปแบบการอ้างอิง

พงษ์พิชิต เ. . . (2026). ผลของการสร้างความเข้มแข็งทางจิตแบบกลุ่มต่อการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยซึมเศร้า อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิชาการเพื่อการพัฒนาระบบสุขภาพปฐมภูมิและสาธารณสุข, 4(1), 163–175. สืบค้น จาก https://he03.tci-thaijo.org/index.php/AJHSD/article/view/5933

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research artricle