ประสิทธิผลของโปรแกรมเสริมสร้างความรู้และทักษะการแพทย์ฉุกเฉิน ของอาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์ จังหวัดกระบี่
คำสำคัญ:
อาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์, การแพทย์ฉุกเฉิน, ความรู้และทักษะบทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความรู้ ทัศนคติ และทักษะการแพทย์ฉุกเฉินของอาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์ จังหวัดกระบี่ ก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มตัวอย่างจำนวน 40 คน คัดเลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนด ได้รับโปรแกรมระยะเวลา 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยโปรแกรมเสริมสร้างความรู้และทักษะการแพทย์ฉุกเฉิน แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบทดสอบความรู้ แบบประเมินทัศนคติ และแบบประเมินทักษะ โดยแบบทดสอบความรู้มีค่าความเชื่อมั่น KR-20 เท่ากับ .78 แบบประเมินทัศนคติมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .88 และแบบประเมินทักษะมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ภายในชั้นเท่ากับ .86 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยจำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติ Wilcoxon signed-rank test กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
ผลการวิจัยพบว่า หลังเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนความรู้เฉลี่ยเพิ่มจาก 8.85 (SD = 1.21) เป็น 10.90 (SD = 1.53) คะแนนทัศนคติเฉลี่ยเพิ่มจาก 38.08 (SD = 2.75) เป็น 41.75 (SD = 2.79) และคะแนนทักษะเฉลี่ยเพิ่มจาก 15.20 (SD = 2.34) เป็น 21.05 (SD = 2.75) โดยคะแนนหลังเข้าร่วมโปรแกรมสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทุกด้าน (p < .001) ผลการศึกษาเป็นข้อมูลประกอบการพัฒนาการอบรมอาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์ในพื้นที่ อย่างไรก็ตาม ควรศึกษาร่วมกับกลุ่มเปรียบเทียบและติดตามผลระยะยาวเพื่อยืนยันผลของโปรแกรมและความคงอยู่ของความรู้และทักษะ
เอกสารอ้างอิง
Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological
Review, 84(2), 191–215. doi:10.1037/0033-295X.84.2.191
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence
Erlbaum Associates.
Des Jarlais, D. C., Lyles, C., Crepaz, N., & the TREND Group. (2004). Improving the reporting quality
of nonrandomized evaluations of behavioral and public health interventions:
The TREND statement. American Journal of Public Health, 94(3), 361–366.
doi:10.2105/AJPH.94.3.361
Faul, F., Erdfelder, E., Lang, A.-G., & Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power
analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Research
Methods, 39(2), 175–191. https://doi.org/10.3758/BF03193146
Issenberg, S. B., McGaghie, W. C., Petrusa, E. R., Gordon, D. L., & Scalese, R. J. (2005). Features and
uses of high-fidelity medical simulations that lead to effective learning: A BEME
systematic review. Medical Teacher, 27(1), 10–28. doi:10.1080/01421590500046924
Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From pedagogy to andragogy
(Rev. and updated). Association Press.
Knowles, M. S., Holton, E. F., III, & Swanson, R. A. (2015). The adult learner: The definitive classic
in adult education and human resource development (8th ed.). Routledge.
doi:10.4324/9781315816951
Koo, T. K., & Li, M. Y. (2016). A guideline of selecting and reporting intraclass correlation
coefficients for reliability research. Journal of Chiropractic Medicine, 15(2), 155–163.
https://doi.org/10.1016/j.jcm.2016.02.012
Polit, D. F., Beck, C. T., & Owen, S. V. (2007). Is the CVI an acceptable indicator of content
validity? Appraisal and recommendations. Research in Nursing & Health, 30(4),
–467. doi:10.1002/nur.20199
Shapiro, S. S., & Wilk, M. B. (1965). An analysis of variance test for normality: Complete samples.
Biometrika, 52(3–4), 591–611. https://doi.org/10.1093/biomet/52.3-4.591
Wilcoxon, F. (1945). Individual comparisons by ranking methods. Biometrics Bulletin, 1(6),
–83. doi:10.2307/3001968
World Health Organization. (2023). Global status report on road safety 2023. World Health
Organization. https://www.who.int/publications/i/item/9789240086517
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (ม.ป.ป.). ข้อควรรู้ก่อนโทร 1669 [อินโฟกราฟิก]. สืบค้นเมื่อ 21 มิถุนายน
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
