ผลของการฝึกโปรแกรม RememnoPT ที่มีต่อดัชนีมวลกายในกลุ่มที่มีสภาวะน้ำหนักเกิน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลและเปรียบเทียบผลของการฝึกโปรแกรม RememnoPT ที่มีต่อดัชนีมวลกายในกลุ่มที่มีสภาวะน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลที่มีสภาวะน้ำหนักเกิน จำนวน 10 คน ได้จากการเลือกแบบเจาะจง แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 5 คน โดยกลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่มฝึกโปรแกรม RememnoPT และกลุ่มที่ 2 เป็นกลุ่มควบคุม ทำการฝึกเป็นเวลา 4 สัปดาห์ ๆ ละ 5 วัน คือวันจันทร์ถึงวันศุกร์ วันละ 60 นาที ในช่วงเวลา 18.00-19.00 น. เก็บข้อมูลก่อนและหลังการทดลองด้วยวัดค่าดัชนีมวลกาย วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน independent sample t-test และ pair-t-test กำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
ผลการวิจัยพบว่า 1) ก่อนและหลังการฝึกภายในกลุ่มทดลอง มีค่าดัชนีมวลกายลดลง ส่วนก่อนและหลังการฝึกภายในกลุ่มควบคุม มีค่าดัชนีมวลกายไม่ลดลง 2) หลังการฝึกกลุ่มทดลองมีค่าดัชนีมวลกายดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่า หลังการฝึกโปรแกรม RememnoPT สามารถทำให้ค่าดัชนีมวลกายลดลง
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ถือเป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและนวัตกรรมสุขภาพ กลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งประเทศไทย ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
รังสรรค์ ตั้งตรงจิตร. (2550). โรคอ้วน: การเปลี่ยนแปลงทางด้านโภชนาการและชีวิเคมี. กรุงเทพมหานคร: เจริญดีมั่นคง.
ศิวรักษ์ กิจชนะไพบูลย์. (2555). พฤติกรรมการลดน้ําหนักที่ไม่ถูกต้องของวัยรุ่นและเยาวชนไทย. พยาบาลสาร, 39(4), 179-190.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม. (2554). สุขภาพคนไทย: เอชไอเอ กลไกพัฒนานโยบายสาธารณะ เพื่อชีวิตและสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สํานักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2552). การควบคุมน้ําหนักของเด็กวัยรุ่น. สืบค้น 18ตุลาคม 2565,จาก http://resource.thaihealth.or.th/library/hot/12671
วัลลภ รัฐฉัตรานนท์. (2557). เทคนิควิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สนธยา สีละมาด. (2555.) กิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาวะ = Physical activities for wellness. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ACSM. (2006). ACSM’s guidelines for exercise testing and prescription.7thed.Lippincott Williams & Wilkins.
ประทุม ม่วงมี. (2532). อินเทอร์วาล เทรนนิ่ง คู่มือการฝึกกีฬา. ชลบุรี: อมรการพิมพ์
นฤมล ลีลายุวัฒน์. (2553). สรีรวิทยาการออกกําลังกาย. ขอนแก่น: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Kordi, MR., Choopani, S., Hemmatinafar, M., andChoopani, Z. (2013). The effect of the six-week high intensity interval training (HIIT) on resting plasma levels of adiponectin and fat loss in sedentary young women. Journal of Jahorm University of Medical Sciences, 11(1), 20-27.
ปิยะพงษ์ สายสวาท. (2558). ผลของโปรแกรมการฝึกแบบหนักสลับเบาร่วมกับหลักการความก้าวหน้าต่อดัชนีมวลกาย องค์ประกอบของร่างกายและความสามารถในการนําออกซิเจนไปใช้สูงสุดของนักศึกษาหญิงที่มีภาวะน้ําหนักเกินและโรคอ้วน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ประสิทธิ์ ปีปทุม และอัจฉริยะ เอนก. (2562). ผลการฝึกแบบหนักสลับพักที่ความหนักสูงเหนือจุดสูงสุดที่มีต่อมวลไขมันและมวลกล้ามเนื้อในนักกีฬาวัยรุ่นชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 20(1), 13-27
