เปรียบเทียบความวิตกกังวลก่อนและหลังใช้ทฤษฎีเผชิญความจริงในผู้ป่วย โรคหลอดเลือดสมองรายใหม่ที่อายุน้อยกว่า 45 ปี ในโรงพยาบาลระนอง

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้นครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความวิตกกังวล และ 2) เปรียบเทียบระดับความวิตกกังวลก่อนและหลังการให้คำปรึกษารายบุคคลโดยใช้ทฤษฎีเผชิญความจริง รวมถึง 3) ประเมินความพึงพอใจของผู้ป่วยต่อโปรแกรมดังกล่าว การศึกษาดำเนินการระหว่างเดือนมกราคม–มีนาคม พ.ศ. 2568 กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองรายใหม่อายุน้อยกว่า 45 ปี ที่เข้ารับการรักษาใน Stroke Unit โรงพยาบาลระนอง จำนวน 30 ราย เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย โปรแกรมคำปรึกษาเฉพาะบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริง แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความวิตกกังวล (STAI) และแบบสอบถามความพึงพอใจ ทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและ Paired t-test

            ผลการศึกษาพบว่าระดับความวิตกกังวลของผู้ป่วยอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีค่าเฉลี่ยก่อนการให้คำปรึกษาเท่ากับ 45.73 และหลังการให้คำปรึกษาเท่ากับ 43.80 ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.022) ผลการประเมินความพึงพอใจพบว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่พึงพอใจในระดับปานกลาง การให้คำปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริงควรรวมเป็นกิจกรรมหนึ่งในแผนการพยาบาลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง เพิ่มการประเมินความวิตกกังวล และออกแบบกิจกรรมสนับสนุนเพื่อส่งเสริมการยอมรับแผนการรักษา และการฟื้นฟูต่อเนื่อง