ผลการใช้แนวปฏิบัติการป้องกันและควบคุมการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพ หลายขนาน ของบุคลากรในหอผู้ป่วยหนัก โรงพยาบาลระนอง
คำสำคัญ:
เชื้อดื้อยาต้านจุลชีพหลายขนาน, แนวปฏิบัติการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อ, หอผู้ป่วยหนักบทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการใช้แนวปฏิบัติการป้องกันและควบคุมการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพหลายขนานในหอผู้ป่วยหนัก โรงพยาบาลระนอง กลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยโดยตรงจำนวน 20 คน ดำเนินการวิจัยระหว่างวันที่ 1 พฤศจิกายน 2567 ถึง 30 เมษายน 2568 ผ่านกลยุทธ์การอบรมให้ความรู้ การใช้คู่มือแนวทางปฏิบัติ การใช้โปสเตอร์เตือน และการให้ข้อมูลย้อนกลับ เครื่องมือที่ใช้รวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบวัดความรู้ แบบประเมินการปฏิบัติ และแบบวัดความพึงพอใจต่อการใช้แนวปฏิบัติ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและสถิติอนุมาน Paired t-test
ผลการศึกษาพบว่า คะแนนเฉลี่ยความรู้ของบุคลากรหลังเข้าร่วมโครงการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) จาก 15.40 คะแนน เป็น 19.05 คะแนน สำหรับสัดส่วนการปฏิบัติตามแนวทางการป้องกันและควบคุมการแพร่กระจายเชื้อดื้อยา พบว่ามีการปฏิบัติถูกต้องเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 76.10 เป็นร้อยละ 79.10 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) นอกจากนี้ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความพึงพอใจต่อการใช้แนวปฏิบัติในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.58)ข้อเสนอแนะจากการวิจัยควรขยายผลแนวปฏิบัติไปสู่ทีมสหสาขาวิชาชีพ อาทิ แพทย์ นักกายภาพบำบัด และนักรังสีวิทยา เพื่อส่งเสริมความตระหนักรู้และความร่วมมือในการดูแลผู้ป่วยให้ปลอดภัย ลดการแพร่กระจายของเชื้อดื้อยา และส่งผลให้อุบัติการณ์การติดเชื้อดื้อยาในผู้ป่วยลดลงอย่างเป็นรูปธรรม
เอกสารอ้างอิง
กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. (2565). คู่มือการประเมินการจัดการการดื้อยาต้านจุลชีพอย่างบูรณาการในโรงพยาบาล (พิมพ์ครั้งที่ 1). ห้างหุ้นส่วนจำกัด งานพิมพ์.
กำธร มาลาธรรม. (2546). การแยกผู้ป่วยโรคติดเชื้อ. ใน บรรจง วรรณยิ่ง, กำธร มาลาธรรม และศิริลักษณ์ อภิวานิชย์ (บก.), คู่มือปฏิบัติงานการควบคุมโรคติดเชื้อในโรงพยาบาล (หน้า 6–10). จุดทอง.
กำธร มาลาธรรม และยงค์ รงค์รุ่งเรือง (บก.). (2560). คู่มือปฏิบัติการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาล (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์.
กำธร มาลาธรรม และลัลธริตา เจริญพงษ์. (2567). การป้องกันและควบคุมการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพ. ใน ชุษณา สวนกระต่าย, กำธร มาลาธรรม, ลัลธริตา เจริญพงษ์ และชัยศิริ ศรีเจริญวิจิตรม (บก.), Updating IPC Guidelines for Thailand 2024 (พิมพ์ครั้งที่ 1, หน้า 2–11). สำนักพิมพ์อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์.
คณะกรรมการประสานและบูรณาการงานด้านการดื้อยาต้านจุลชีพ. (2560). แผนยุทธศาสตร์การจัดการการดื้อยาต้านจุลชีพประเทศไทย พ.ศ. 2560–2564. http://www.fda.moph.go.th/sites/drug/
Shared%20Documents/AMR%20
นุชนาถ สีสุกใส. (2562). ผลของการให้ความรู้และข้อมูลย้อนกลับต่อการปฏิบัติการป้องกันเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพหลายขนานในพยาบาล [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่].
ปาริชาติ ใจดี และพิมพ์สุภา ติดชม. (2563). ศึกษาการพัฒนาและประเมินผลแนวทางป้องกันการติดเชื้อดื้อยาของบุคลากรทางการพยาบาล ตึกผู้ป่วยอายุรกรรมและศัลยกรรม โรงพยาบาลสุวรรณภูมิ. วารสารวิจัยและพัฒนา นวัตกรรมทางสุขภาพ, 1(3), 55–61.
โรงพยาบาลระนอง. (2567). รายงานการเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล 2565–2567. คณะกรรมการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาล โรงพยาบาลระนอง.
ศูนย์เฝ้าระวังเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพแห่งชาติ. (2556). สถานการณ์เชื้อดื้อยาปฏิชีวนะในไทย. http://narst.dmsc.moph.go.th/news001.html
สมฤดี ชัชเวช, รุ่งฤดี เวชวนิชสนอง, กุสุมา บุญรักษ์, ไพจิตร มามาตย์, ไพรัช พิมล และสุพรรษา บุญศรี. (2560). ศึกษาผลของการนำใช้แนวปฏิบัติการป้องกันและควบคุมการแพร่กระจายเชื้อแบคทีเรียดื้อยาในหอผู้ป่วยหนักอายุรกรรม โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ. วารสารวิชาการแพทย์เขต 11, 31(4), 697–708.
สถาบันบำราศนราดูร. (2562). การป้องกันการติดเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพในโรงพยาบาล. กราฟฟิคแอนด์ดีไซด์.
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์. (2564). สถานการณ์ดื้อยาต้านจุลชีพปี 2020–2022. http://narst.dmsc.moph.go.th/data/AMR%20200-2020-12M.pdf
อะเคื้อ อุณหเลขกะ. (2561). แนวทางการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อดื้อยาในโรงพยาบาล (พิมพ์ครั้งที่ 4). มิ่งเมืองนวรัตน์ (โรงพิมพ์มิ่งเมือง).
Bloom, B. S. (1968). Learning for mastery. Evaluation Comment, 2, 47–62.
Centers for Disease Control and Prevention. (2015). Management of multidrug-resistant organism in healthcare setting. http://www.cdc.gov/infectioncontrol/guidelines/mdro/background.html
Good, C. V. (1973). Dictionary of education (3rd ed.). McGraw-Hill.
Institute for Healthcare Improvement. (2003). The Breakthrough Series: IHI’s collaborative model for achieving breakthrough improvement. http://www.ihi.org/NR/rdonlyres.2022
Proctor, B. (2001). Contracting in supervision. Contracts in Counselling & Psychotherapy, 161–167.
Pronovost, P. J. (2006). Creating high reliability in health care organizations. Health Services Research. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1689981
Vroom, V. H. (1990). Manage people not personnel: Motivation and performance appraisal. Harvard Business School Press.
Wolman, B. B. (1973). Dictionary of behavior science. Van Nostrand Reinhold.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.