ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคเมลิออยโดสิสของประชาชนในพื้นที่ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลทุ่งยาว อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง
คำสำคัญ:
โรคเมลิออยโดสิส, แรงจูงใจในการป้องกันโรค, พฤติกรรมสุขภาพ, ปัจจัยเสี่ยง, ตำบลทุ่งยาวบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงวิเคราะห์แบบภาคตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับแรงจูงใจ พฤติกรรมการป้องกันโรคเมลิออยโดสิส และปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคของประชาชนในพื้นที่ตำบลทุ่งยาว อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง กลุ่มตัวอย่างจำนวน 357 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่ายในทั้ง 7 หมู่บ้าน ผลการศึกษาพบว่า ประชาชนส่วนใหญ่มีแรงจูงใจในการป้องกันโรคในระดับมาก (65.5%) และมีพฤติกรรมการป้องกันโรคในระดับมาก (72.8%) โดยพฤติกรรมที่พบบ่อย ได้แก่ การสวมรองเท้าบู๊ทเมื่อลุยน้ำ การล้างร่างกายหลังสัมผัสดิน–น้ำ และการทำความสะอาดอุปกรณ์หลังใช้งาน ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ เพศ (p = 0.041) การสูบบุหรี่ (p = 0.023) ประเภทน้ำดื่มบริโภค (p = 0.034) และระดับแรงจูงใจในการป้องกันโรค (p < 0.001) โดยแรงจูงใจเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงที่สุด ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าการเสริมสร้างแรงจูงใจ การเข้าถึงอุปกรณ์ป้องกัน และการรณรงค์สุขศึกษาที่เหมาะสมกับกลุ่มเสี่ยงจะช่วยยกระดับพฤติกรรมการป้องกันโรคเมลิออยโดสิสในชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กองโรคติดต่อทั่วไป. (2564). คู่มือโรคเมลิออยโดสิส. กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.
กองระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค. (2567). จับตาโรคและภัยสุขภาพประจำเดือนกรกฎาคม 2567. สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2568 จาก
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=885615383599286&id=100064524979252&set=a.309744487853048
กองระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค. (2568). แพลตฟอร์มเฝ้าระวังโรคดิจิทัล (Digital Disease Surveillance). สืบค้นเมื่อ 14 เมษายน 2568 จาก
https://ddsdoe.ddc.moph.go.th/ddss/
ภาสินี ม่วงใจเพชร, และพรนภา ศุกรเวทย์ศิริ. (2562). ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคเมลิออยโดสิส จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น, 26(2), 1–13.
พชร กาญจรัส. (2564). การพัฒนาตัวแบบการป้องกันและควบคุมโรคเมลิออยโดสิส จังหวัดศรีสะเกษ (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รัตตินันท์ รองยาง. (2567). รายงานการสอบสวนโรคเมลิออยโดสิส ตำบลทุ่งยาว อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง. (รายงานการสอบสวนโรค).
รพีพรรณ ยงยอด, วรารัตน์ สังวะลี, และจิรวุฒิ กุจะพันธ์. (2561). ความรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคเมลิออยโดสิสของประชาชนตำบลธาตุ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 13(1), 69–80.
วลัยลักษณ์ สิทธิบรรณ์. (2560). การประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจเพื่อป้องกันโรคในกลุ่มเสี่ยงระยะก่อนความดันโลหิตสูง ตำบลร่อนพิบูลย์ อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช. มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
ศูนย์ข้อมูลโรคติดเชื้อ. (ม.ป.ป.). โรคเมลิออยโดสิส. กรมแพทย์ทหารเรือ. สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2568 จาก
http://www2.nmd.go.th/sirikit/srkhospital/Intranet/index_files/know6/11melio.htm
Cherry, K. (2022). What is behaviorism? Verywell Mind. Retrieved October 20, 2024, from
https://www.verywellmind.com/behavioral-psychology-4157183
Currie, B. J. (2015). Melioidosis: Evolving concepts in epidemiology, pathogenesis, and treatment. Seminars in Respiratory and Critical Care Medicine, 36(1), 111–125.https://doi.org/10.1055/s-0034-1398389
Majeed, H., & Lee, J. (2017). The impact of climate change on youth depression and mental health. The Lancet Planetary Health, 1(3), e94–e95.
https://doi.org/10.1016/S2542-5196(17)30045-1
Tanujaya, B., Prahmana, R. C. I., & Mumu, J. (2022). Likert scale in social sciences research: Problems and difficulties. FWU Journal of Social Sciences, 16(4), 89–101. Retrieved May 10, 2024, fromhttps://www.researchgate.net/publication/366425620
The Editors of Encyclopaedia Britannica. (2024). Behaviourism. In Encyclopaedia Britannica. Retrieved October 20, 2024, from
https://www.britannica.com/science/behaviourism-psychology
Wayne, W. D. (1995). Biostatistics: A foundation of analysis in the health sciences (6th ed.). John Wiley & Sons.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.