การทบทวนและวิเคราะห์นโยบายและการจัดการด้านมาตรฐานการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉิน
คำสำคัญ:
มาตรฐานการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉิน, การแพทย์ฉุกเฉินนอกโรงพยาบาล, เทคโนโลยีสารสนเทศ, พจนานุกรมข้อมูลบทคัดย่อ
ประเทศไทยมีผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลจากหน่วยปฏิบัติการฉุกเฉินทางการแพทย์เฉลี่ย 1.6 ล้านรายต่อปี และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่พบข้อจำกัดด้านการวิเคราะห์ข้อมูลการปฏิบัติงานและการตรวจสอบมาตรฐานการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉิน การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับมาตรฐานการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉิน ในปัจจุบันและความคาดหวังต่อมาตรฐานในอนาคต และพัฒนาชุดข้อมูลของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย โดยออกแบบโครงร่างชุดข้อมูลของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทยจากการทบทวนวรรณกรรมและชุดข้อมูลของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศที่ใช้เป็นมาตรฐานในการปฏิบัติงานทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ พร้อมจัดประชุมเพื่อสำรวจความคิดเห็นจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ฉุกเฉิน กลุ่มผู้วางนโยบายด้านการแพทย์ฉุกเฉิน และกลุ่มตัวแทนผู้ปฏิบัติงานในระบบการแพทย์ฉุกเฉินเกี่ยวกับมาตรฐานการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉินและโครงร่างชุดข้อมูลของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย โดยผลสำรวจความคิดเห็นของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องมุ่งเน้นให้ความสำคัญกับการบันทึกข้อมูลที่ครบถ้วนและการได้รับการสนับสนุนจากระบบเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อยกระดับมาตรฐานการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉินของไทยให้มีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับมาตรฐานสากลมากขึ้นในด้านโครงร่างชุดข้อมูลของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย ส่วนใหญ่เห็นด้วยกับชุดข้อมูลทุกหัวข้อและไม่มีความเห็นคัดค้านต่อการนำไปใช้ในการปฏิบัติงานด้านการแพทย์ฉุกเฉิน ดังนั้น โครงร่างชุดข้อมูลของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทยจึงมีความเหมาะสมต่อการนำไปใช้ปฏิบัติงานจริง
เอกสารอ้างอิง
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. ข้อมูลพื้นฐานทั่วไป. ดัชนีสมรรถนะระบบการแพทย์ฉุกเฉินระดับจังหวัดปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. นนทบุรี: สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ 2566.
ไพโรจน์ เครือกาญจนา, สันต์ หัตถีรัตน์, ปรีชา ศิริทองถาวร, สมชาย กาญจนสุด, ทิพา ชาคร, ณธิตา สุเมธโชติเมธา, และคณะ. บทที่ 15 ระบบการดูแลรักษาผู้ป่วยฉุกเฉิน (emergency care system). ใน: ชุษณะ มะกรสาร, บรรณาธิการ.Thailand medical services profile 2011-2014 (การแพทย์ไทย 2554-2557). พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี:กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข; 2567. หน้า 1-31.
Tanigawa K, Tanaka K. Emergency medical service systems in Japan: past, present, and future. Resuscitation 2006;69(3):365-70.
Kotsiou OS, Srivastava DS, Kotsios P, Exadaktylos AK, Gourgoulianis KI. The emergency medical system in Greece: opening Acolus' bag of winds. Int J Environ Res Public Health 2018;15(4):745.
Huan TL, Lee AF, Chien YC, Lin CH, Lee BC, Chung YT, et al. Emergency medical services in Taiwan: past, present, and future. J Acute Med 2023;13(3):91-103.
Murphy A, Wakai A, Walsh C, Cummins F, O'Sullivan R. Development of key performance indicators for prehospital emergency care. Emerg Med J 2016; 33(4):286-92.
McCabe A, Nic An Fhaili S, O'Sullivan R, Brenner M, Gannon B, Ryan J, et al. Development and validation of a data dictionary for a feasibility analysis of emergency department key performance indicators. Int J Med Inform 2019;126:59-64.
O'Connor L, Hall M, Smiley A, Richardson J, McCluskey A, Dufton J, et al. Implementation of IntegratedElectronic Health Record Access for Prehospital Clinicians. Am J Emerg Med 2023;74:182-4.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. แผนกลยุทธ์สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). นนทบุรี: สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ; 2562.
National Emergency Medical Services Information System (NEMSIS). NEMSIS v3.5.1 Data dictionary: EMS-DEMSTATE. Salt Lake City, UT: NEMSIS Technical Assistance Center; 2024.
Ong ME, Shin SD, Tanaka H, Ma MH, Khruekarnchana P, Hisamuddin N, et al. Pan-Asian Resuscitation Outcomes Study (PAROS): rationale, methodology, and implementation. Acad Emerg Med 2011;18(8):890-7.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการแพทย์ฉุกเฉินแห่งประเทศไทย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
