การพัฒนารูปแบบการจัดการอาหารปลอดภัยเพื่อการท่องเที่ยวในจังหวัดพังงา
คำสำคัญ:
การพัฒนารูปแบบ , การจัดการอาหารปลอดภัย , การพัฒนาการท่องเที่ยวบทคัดย่อ
บทนำ: การจัดการอาหารปลอดภัยเป็นปัจจัยสำคัญต่อความเชื่อมั่นของนักท่องเที่ยวและภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดพังงาเป็นจังหวัดท่องเที่ยวที่มีความหลากหลายด้านอาหาร จึงจำเป็นต้องมีรูปแบบการจัดการอาหารปลอดภัยอย่างเป็นระบบและยั่งยืน
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาและพัฒนารูปแบบการจัดการอาหารปลอดภัยเพื่อการท่องเที่ยวในจังหวัดพังงา
วิธีการศึกษา: การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงพัฒนาแบ่งออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ การศึกษาและวิเคราะห์รูปแบบ การพัฒนารูปแบบ และการประเมินผลรูปแบบ ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสานทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติ ผู้ประกอบธุรกิจการท่องเที่ยว ชาวบ้าน และเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานภาครัฐ เอกชน และท้องถิ่น ข้อมูลเก็บรวบรวมระหว่างวันที่ 10 ธันวาคม 2567 – 30 เมษายน 2568 ผ่านแบบสอบถาม การสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา และข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการศึกษา: พบรูปแบบการจัดการอาหารปลอดภัยชื่อ “พังงา 478” ประกอบด้วย 4 มิติ 7 องค์กร และ 8 บทบาทหน้าที่ การประเมินความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว 385 คน ใน 4 ด้าน ได้แก่ ความปลอดภัยอาหาร คุณภาพอาหาร บริการและประสบการณ์ท่องเที่ยว และสิ่งแวดล้อมและบรรยากาศ พบความพึงพอใจในระดับสูง เมนูอาหารท้องถิ่นได้คะแนนสูงสุด ขณะที่การแจ้งสารก่อภูมิแพ้และบริการนักท่องเที่ยวต่างชาติยังต้องพัฒนา
สรุปผลการศึกษา: รูปแบบ “พังงา 478” เป็นกรอบการจัดการอาหารปลอดภัยที่อาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน สามารถยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยอาหารเพื่อการท่องเที่ยวในจังหวัดพังงาอย่างเป็นระบบและยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2564). กรมอนามัยยกระดับมาตรฐาน Clean Food Good Taste ร้านอาหารปลอดภัย ห่างไกลโควิด-19. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2567, จาก https://shorturl.asia/8dnY2
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566a). รายงานการท่องเที่ยวประจำปี 2566. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2567, จาก https://www.mots.go.th/
กลุ่มงานคุ้มครองผู้บริโภค และเภสัชสาธารณสุข สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพังงา. (2567). [ข่าว/ประกาศประชาสัมพันธ์]. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2567, จาก https://pr.moph.go.th/online/index/news/303685
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566b). การท่องเที่ยวในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2567, จาก https://www.tat.or.th/th
ตนุยา เพชรสง, ชมพูนุช จิตติถาวร, & ผกามาศ ชัยรัตน์. (2564). ศักยภาพการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดพัทลุง. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7(5), 269–280.
วิวัฒน์ แก้วดวงเล็ก, สุภัทร ไชยกุล, & วราภรณ์ แป้นโคกกรวด. (2568). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการจัดการอาหารพื้นเมืองให้มีความปลอดภัยต่อผู้บริโภคในพื้นที่จังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัย มข (ฉบับบัณฑิตศึกษา).
สณีชญาน์ ฉัตรบรานนทชัย. (2563). ยุทธศาสตร์การจัดการความปลอดภัยอาหารในการค้าระหว่างประเทศของอุตสาหกรรมเครื่องปรุงรสไทย (ดุษฎีนิพนธ์, มหาวิทยาลัยรังสิต). มหาวิทยาลัยรังสิต.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดพังงา. (2567). การท่องเที่ยวในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2567, จาก https://shorturl.asia/3sUge
สุกิจ ชัยมุสิก. (2568). บทบาทของชุมชนในการสร้างทุนทางสังคมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 2(3), 23–33.
เสรี บุญรัตน์, อรอนงค์ อำภา, จารุวรรณ ทองเนื้อแข็ง, วิลาสินี ธนพิทักษ์, & ดนวัติ สีพุธสุข. (2567). การศึกษารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนท่องเที่ยวเกาะแลหนัง อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 17(2), 17–26.
อทิตา สุประดิษฐ. (2565). ปัจจัยโลจิสติกส์การท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงส่งเสริมสุขภาพในจังหวัดภูเก็ต (วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยบูรพา). มหาวิทยาลัยบูรพา.
Cochran, W. G. (1963). Sampling techniques (2nd ed.). John Wiley & Sons.
Harney, B. (2024). Systems theory. Edward Elgar Publishing. https://doi.org/10.4337/9781035308767.ch41
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample sizes for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607–610.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพและสาธารณสุข วชิระภูเก็ต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
