การพัฒนารูปแบบการป้องกันและแก้ไขปัญหาเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี จมน้ำ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลโพนยาง อำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบและประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการป้องกันและแก้ไขปัญหาเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี จมน้ำ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบล โพนยาง อำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ ระยะเวลาการวิจัย ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2568 - ธันวาคม 2568 กลุ่มตัวอย่างในการพัฒนารูปแบบประกอบด้วย ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key information) ในการสะท้อนสภาพปัญหา และการถอดบทเรียน โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ทำการสุ่มเลือกมาแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) จำนวน 50 คน และผู้ร่วมประเมินรูปแบบ โดยใช้สูตรการคำนวณขนาดตัวอย่างเพื่อประมาณค่าเฉลี่ยของประชากรสองกลุ่มที่อิสระต่อกันจำนวน 48 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 24 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ 24 คน การวิจัยใช้กระบวนการจัดการคุณภาพ (PAOR) มี 4 ขั้นตอน คือ การวางแผน การปฏิบัติ การสังเกตการณ์ และการสะท้อนผล การวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย สถิติเชิงพรรณนา ใช้ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมทั้ง สถิติเชิงอนุมานใช้ independent t-test เปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบ ส่วนของข้อมูลเชิงคุณภาพจัดหมวดหมู่และวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนารูปแบบการป้องกันและแก้ไขปัญหาเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี จมน้ำ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลโพนยาง ได้รูปแบบ P.H.O.N.Y.A.N.G. Drowning Prevention Model ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) P = Participation Committee มีคณะกรรมการที่ชัดเจน 2) H = Health & Epidemiology Information Center ตั้งศูนย์ข้อมูลทางระบาดวิทยา 3) O = Organizing Risk Water Sources การจัดการแหล่งน้ำเสี่ยง 4) N = Network Empowerment & Collaboration เสริมพลังและสร้างความร่วมมือของภาคีเครือข่าย 5) Y = Youth Survival Skills การพัฒนาทักษะเอาชีวิตรอดทางน้ำของเด็ก 6) A = Awareness for Parents การสร้างความตระหนักแก่ผู้ปกครองและผู้ดูแลเด็ก 7) N = Nursing & CPR Training การฝึกปฐมพยาบาลและ CPR ให้แก่เด็ก ผู้ปกครองเด็ก ครู และคนในชุมชน 8) G = Governance & Feedback การคืนข้อมูลและติดตามประเมินผล ภายหลังการดำเนินการพัฒนารูปแบบพบว่า ทุกองค์ประกอบของกลุ่มทดลองสามารถดำเนินการได้ตามเป้าหมายที่กำหนด และส่งผลให้หลังพัฒนารูปแบบ คะแนนความรู้ พฤติกรรม และการมีส่วนร่วม สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ 1.50, 1.06 และ 0.87 คะแนน ตามลำดับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05)
Article Details
เนื้อหาและข้อมูล (เขียนข้อกำหนด)
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมโรค. (2568). ข้อมูลสถานการณ์การเสียชีวิตจากการจมน้ำของประเทศไทย พ.ศ. 2557–2566. นนทบุรี: กรม
ควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.
กรมควบคุมโรค. (2568). กรมควบคุมโรค ร่วมกับเครือข่ายขับเคลื่อนนโยบายป้องกันการจมน้ำในประเทศไทย. กรม
ประชาสัมพันธ์.
กรวิภา ธงสิบสอง. (2561). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงต่อการจมน้ำของเด็กวัยเรียน จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่:
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี เชียงใหม่.
กลุ่มป้องกันการจมน้ำ กองป้องกันการบาดเจ็บ กรมควบคุมโรค. (2565). สถานการณ์การจมน้ำในเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี
ในปี พ.ศ. 2555–2564. รายงานการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาประจำสัปดาห์, 53(40), 613–624.
ณิชาพัฒน์ ตระกูลคล้อยดี. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานของทีมผู้ก่อการดี (MERIT MAKER) ในการป้องกัน
การเสียชีวิตจากการจมน้ำของเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี ในพื้นที่เขตสุขภาพที่ 4. สระบุรี: สำนักงานป้องกันควบคุม
โรคที่ 4.
พัชรี ราษีกฤษ. (ม.ป.ป.). การจมน้ำในเด็กไทย: ภัยใกล้ตัวที่ต้องป้องกัน. สืบค้นจากเว็บไซต์วิทยาลัยพยาบาลกองทัพเรือ.พิทยา โปสี. (2565). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานป้องกันการเสียชีวิตจากการจมน้ำในเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี ตำบล
ท่าตูม อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์. สุรินทร์: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสุรินทร์.
พิกุล ไปล๊ะ. (2565). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานป้องกันการเสียชีวิตจากการจมน้ำในเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี ตำบล
ท่าตูม อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์. สุรินทร์: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสุรินทร์.
มยุรี สิมมะโรง. (2567). การศึกษาทักษะความปลอดภัยทางน้ำและทักษะการเอาชีวิตรอดในเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี.
ศรีสะเกษ: สำนักงานสาธารณสุขอำเภอวังหิน.
วัชรากร หวังหุ้นกลาง และคณะ. (2562). ประสิทธิผลของโปรแกรมการพัฒนาความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมป้องกัน
การจมน้ำของนักเรียนโรงเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา. นครราชสีมา: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครราชสีมา.
วิชิต ศรีสถิตย์. (2565). เรียนว่ายน้ำ "เด็กจมน้ำ" อย่างไรให้ปลอดภัย. กรุงเทพมหานคร: กรมอนามัย กระทรวง
สาธารณสุข.
วณิณ เลาหวิจิตร, และวรงคณา จิรัตน์โสภา. (2567). การประเมินประสิทธิผลของโครงการป้องกันและลดความเสี่ยง
จมน้ำในเด็กอายุน้อยกว่า 15 ปี. นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
วิชุตา ศรีสุคนธ์. (2565). ปฐมพยาบาล "เด็กจมน้ำ" อย่างไรให้ปลอดภัย. สืบค้นจากเว็บไซต์โรงพยาบาลพญาไท.
ศิริประพาพรรณ ทุมคำ. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการป้องกันการจมน้ำของเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาใน
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 4 จังหวัดนครราชสีมา. วารสารคณะ
พยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 28(2), 45–58.
สำนักงานสาธารณสุขอำเภอวังหิน. (2568). รายงานสถานการณ์การเสียชีวิตจากการจมน้ำในเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี
อำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ ปี 2566. ศรีสะเกษ: สำนักงานสาธารณสุขอำเภอวังหิน.
สำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2568). รายงานการเฝ้าระวังสถานการณ์การจมน้ำในประเทศ
ไทย. นนทบุรี: กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.
สุชาดา เกิดมงคลการ, ส้ม เอกเฉลิมเกียรติ, และกิ่งกาญจน์ จงสุขไกล. (2566). การศึกษาเชิงลึกเกี่ยวกับการจมน้ำของ
เด็กอายุต่ำกว่า 5 ปี ในประเทศไทย. ใน คู่มือปฏิบัติการการป้องกันการจมน้ำ. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.องค์การอนามัยโลก. (2567). Global Report on Drowning Prevention. Geneva: World Health Organization.
Bloom, B. S. (1971). Handbook on formative and summative evaluation of student learning. New
York: McGraw-Hill.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Geelong, Australia: Deakin
University Press.
World Health Organization. (2024). Global status report on drowning prevention 2024. Geneva: World
Health Organization. Retrieved from https://www.who.int/teams/social-determinants-of-health/safety-and-mobility/global-report-on-drowning-prevention