The effectiveness of the Bangpoon model program on the quality of life of individuals with intellectual disabilities aged 15-35 Years
Keywords:
Intellectual Disability, Organic farming skills, Instrumental Activities of Daily Living, Quality of life, Bang-Poon ModeAbstract
Objectives To examine the effects of the Bangpoon Model program on the quality of life of individuals with intellectual disabilities (ID) aged 15 – 35 years and to compare their quality of life before and after receiving the program.
Materials and Methods This is a quasi-experimental study with a one-group pretest-posttest design. The sample was specifically selected and consisted of individuals with ID aged 15 – 35 years who were inpatient recipients of services at the Rajanukul Institute's Bangpoon Rehabilitation Center for the fiscal year 2021, totaling 15 participants. They received nursing care using the Bangpoon model program to train two skills: 1) Instrumental Activities of Daily Living (IADL) and 2) organic farming skills, over a period of 7 weeks, with 5 days per week and 5 hours per day. Outcomes were assessed before and after the program using
1) the Thai version of the World Health Organization Quality of Life Instrument Short Form (WHOQOL-BREF-THAI) with a reliability coefficient of .84, 2) the Instrumental Activities of Daily Living (IADL) skill assessment, and 3) the organic farming skill assessment, with content validity coefficients of .91 and .83, respectively. Both instruments were validated for inter-rater reliability by three experts, with coefficients of .83 and .88, respectively. Data were analyzed using the Paired Sample t-test and Wilcoxon Signed-Rank test.
Results The quality of life of individuals with ID after receiving the program (Mean = 85.53, SD = 11.13) was significantly higher than those before receiving the program (Mean = 73.20, SD = 10.94). Similarly, the skills in IADL after receiving the program (Mean = 58.13, SD = 18.95) were significantly higher than those before receiving the program (Mean = 73.60, SD = 22.59). Additionally, the organic farming skills after receiving the program (Mean = 46.60, SD = 15.63) were significantly higher than those before receiving the program (Mean = 37.27, SD = 16.33), with statistical significance (p<.001).
Conclusion The Bangpoon Model program is suitable for enhancing the quality of life of individuals with ID aged 15-35 years and can be used as part of nursing care.
References
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. รายงานข้อมูลสถานการณ์ด้านคนพิการในประเทศไทย. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก https://dep.go.th/images/uploads/Downloads/pdf/20190931.pdf [23 มิถุนายน 2564]
นพวรรณ ศรีวงค์พานิช, อิสราภา ชื่นสุวรรณ. ภาวะบกพร่องทางสติปัญญา. ใน สุรีย์ลักษณ์ สุจริตพงศ์ และคณะ. ตำราพัฒนาการและพฤติกรรมเด็ก. กรุงเทพฯ: พี.เอ. ลีฟวิ่ง; 2561.
นพวรรณ ศรีวงค์พานิช, และ พัฏ โรจน์มหามงคล. ภาวะปัญญาอ่อน/ภาวะบกพร่องทางสติปัญญา.ใน รวิวรรณ รุ่งไพรวัลย์, ชาคริยา ธีรเนตร, อดิศร์สุดา เฟื่องฟู, สุรีย์ลักษณ์ สุจริตพงศ์, พงศ์ศักดิ์ น้อยพยัคฆ์, ทิพวรรณ หรรษคุณาชัย. ตำราพัฒนาการและพฤติกรรมเด็กสำหรับเวชปฏิบัติทั่วไป. กรุงเทพฯ: บียอนด์ เอ็นเทอร์ไพรซ์ จำกัด; 2554.
ธนพล แสงจันทร์. การเสริมสร้างเครือข่ายการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ กรณีศึกษา: ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการพุทธมณฑล. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ) 2550;6(1):165-81.
สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล และคณะ. เปรียบเทียบแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลก ชุด 100 ตัวชี้วัด และ 26 ตัวชี้วัด. [ออนไลน์]เข้าถึงได้จากhttps://dmh.go.th/test/ whoqol/ [26 มิถุนายน 2564]
รุจา ภู่ไพบูลย์. การพยาบาลครอบครัว. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: หจก.วี.เจ.พริ้นติ้ง; 2558.
ยุวดี วิริยางกูร. ชีวิตคนพิการในประเทศญี่ปุ่น. วารสารอักษรศาสตร์ 2561;7(1),281-343.
ดรัณ พงศธรสกุล, เพ็ญนภา แดงด้อมยุทธ. ผลของโปรแกรมการฟื้นคืนสู่สุขภาวะต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยจิตเภท. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต 2563;34(2):169-87.
ช่อผกา ปุยขาว. ผลของโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัว ต่อคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย. วารสารเกื้อการุณย์ 2562;26(2):93-106.
ณัฐวิภา วาณิชย์เจริญ. คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของเด็กที่มีความบกพร่องของพัฒนาการด้านภาษาที่หน่วยพัฒนาการเด็กและวัยรุ่น คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล: การวิจัยเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง. วชิรเวชสารและวารสารเวชศาสตร์เขตเมือง 2564;65(6):455-68.
โชษิตา ภาวสุทธิไพศิฐ, ระพีพงศ์ สุพรรณไชยมาตย์, และวีระศักดิ์ พุทธาศรี. โปรแกรมทางสังคมและสาธารณสุขเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตเด็กและเยาวชนที่บกพร่องด้านสติปัญญา บกพร่องการเรียนรู้ หรือกลุ่มอาการออทิสติก: การทบทวนวรรณกรรมเป็นระบบแบบมีขอบเขต. วารสารวิชาการสาธารณสุข 2558;24(4):799-816.
สุรีพร ธนศิลป์. ผลของโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัว ต่อคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย. วารสารเกื้อการุณย์ 2553; 26(2):93-105.
สมพร คำมูล. ความสามารถในการช่วยเหลือตัวเองด้านการแต่งกายของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาโดยใช้ชุดกิจกรรมการแต่งกาย. [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยศรีนครินทร วิโรฒ; 2554.
Lai CKY, Ho YW, Kwan YC, Fung CYY, Mak YW. An exploratory study on the effect of Horticultural Therapy for adults with intellectual disabilities. Journal of Therapeutic Horticulture 2017;27(1).
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 วรรณนภา เปรมปรีดา, ดวงกมล อิ่มเอิบ, อัสศลาพัชฐ์ ผ่องแผ้ว
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วม (ถ้ามี) ขอรับรองว่า ต้นฉบับที่เสนอมานี้ยังไม่เคยได้รับการตีพิมพ์และไม่ได้อยู่ในระหว่างกระบวนการพิจารณาตีพิมพ์ลงในวารสารหรือสิ่งตีพิมพ์อื่นใด ข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วม (ถ้ามี) ยอมรับหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการพิจารณาต้นฉบับ ทั้งยินยอมให้กองบรรณาธิการมีสิทธิ์พิจารณาและตรวจแก้ต้นฉบับได้ตามที่เห็นสมควร พร้อมนี้ขอมอบลิขสิทธิ์ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ให้แก่วารสารราชานุกูล กรณีมีการฟ้องร้องเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์เกี่ยวกับภาพ กราฟ ข้อความส่วนใดส่วนหนึ่ง หรือ ข้อคิดเห็นที่ปรากฏในผลงาน ให้เป็นความรับผิดชอบของข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วม (ถ้ามี) แต่เพียงฝ่ายเดียว และหากข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วม (ถ้ามี) ประสงค์ถอนบทความในระหว่างกระบวนการพิจารณาของทางวารสาร ข้าพเจ้าและผู้เขียนร่วม (ถ้ามี) ยินดีรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในกระบวนการพิจารณาบทความนั้น
