The care model for depressive patients receiving services at Kanthararom hospital, Sisaket province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research and development study aimed to develop a care model for patients with depression receiving services at Kanthararom Hospital, Sisaket Province, and to evaluate the effectiveness of the developed model. The study applied a research and development (R&D) approach integrated with a participatory action research process based on the PAOR cycle: Planning, Action, Observation, and Reflection. The sample consisted of 45 patients with depression selected by purposive sampling. Inclusion criteria were being age 18 years or older, having a diagnosis of major depressive disorder, and a PHQ-9 score of 10 or above. Exclusion criteria included severe psychiatric comorbidity or cognitive impairment that could affect participation. Research instruments included the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), a satisfaction questionnaire, and a demographic data form. The satisfaction questionnaire demonstrated acceptable content validity (IOC = 0.67–1.00) and good reliability (Cronbach’s alpha = 0.89). Data were analyzed using descriptive statistics and a paired t-test. The developed care model was implemented over 24 weeks and comprised six key components: (1) systematic screening and severity assessment, (2) psychoeducation and empowerment for patients and families, (3) proactive and continuous follow-up in both hospital and community settings, (4) referral coordination and continuity of care, (5) psychosocial support through community networks, and (6) risk and crisis management. The period of this study was January-December 2025.
The results showed a statistically significant reduction in depression severity after implementation. The mean PHQ-9 score decreased from 13.44 ± 2.58 before the intervention to 8.53 ± 2.82 after the intervention (mean difference = -4.91, 95% CI: -5.42 to -4.39, p < 0.001). The proportion of patients with moderate or more severe depression decreased from 86.7% to 40.0%, whereas those with mild or minimal symptoms increased from 13.3% to 60.0%. Overall satisfaction with the care model was high (Mean = 4.03, SD = 0.80). The highest satisfaction scores were found for overall satisfaction with the care model (Mean = 4.22, SD = 0.78) and continuity of follow-up care from the hospital and service network.
In conclusion, the developed care model was appropriate to the local context and effective in reducing depression severity while achieving a high level of patient satisfaction. The model should be continuously implemented and further expanded within community mental health service networks.
Article Details
เนื้อหาและข้อมูล (เขียนข้อกำหนด)
References
กรมสุขภาพจิต. (2566). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปี 2566. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต.
กัตติกา ธนะขว้าง. (2558). การวิจัยภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคเบาหวานในประเทศไทย. นครราชสีมา:
สำนักวิชาพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
กุญฤดี โง้วศิริ, และ ดาวเรือง จัตุชัย. (2567). การพัฒนาแนวทางการดูแลเพื่อบำบัดผู้ใช้สารเสพติดที่มีภาวะซึมเศร้า.
วารสารวิชาการทางการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 4(1), 78–90.
ชญาภัช มิ่งขวัญใจ, ชฎาภา ประเสริฐทรง, และ ทวีศักดิ์ กสิผล. (2558). ผลของโปรแกรมการให้ความรู้ทางสุขภาพ
ของพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชนต่อความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติของครอบครัวผู้ดูแลผู้ป่วยโรคซึมเศร้า.
Journal of The Royal Thai Army Nurses, 16(3), 60–67.
ทัศนีย์ เชื่อมทอง, อารีรัช จำนงค์ผล, และ กรรัตน์ ทองช้อย. (2565). การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่มีภาวะซึมเศร้า
ในกลุ่มโรคเรื้อรัง โรงพยาบาลชลบุรี. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 32(2), 159–173.
ประสบสุข ศรีแสนปาง. (2561). ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ: ความลุ่มลึกในการพยาบาล. วารสารพยาบาลศาสตร์
และสุขภาพ, 41(1), 129–140.
พิชญ์ วชิราภากร. (2564). ภาวะซึมเศร้าในผู้ดูแลหลักของผู้ป่วยจิตเภทอำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น.
วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ, 6(2), 73–82.
มัญชรี พุทธประเสริฐ, อรวรรณ หนูแก้ว, และ วีณา คันฉ้อง. (2567). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างความสามารถในการ
ดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ที่เป็นโรคซึมเศร้า. วารสารวิจัยทางการพยาบาล การผดุงครรภ์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 44(1), 66–78.
โรงพยาบาลกันทรารมย์. (2568). รายงานผู้ป่วยซึมเศร้าประจำปี 2568. ศรีสะเกษ: โรงพยาบาลกันทรารมย์.
ละมัย อยู่เย็น, และคณะ. (2567). รูปแบบการดูแลผู้ป่วยที่มีภาวะซึมเศร้าด้วยพลังจิตตานุภาพ ในพระพุทธศาสนา.
Journal of Dhamma for Life, 30(1), 254–267.
วรางคณา จำปาเงิน, และ สุพัตรา จันทร์สุวรรณ. (2568). ความรอบรู้เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและพฤติกรรมการดูแลตนเอง
ด้านสุขภาพจิตของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุพรรณบุรี, 8(3), 90–102.
สุพัตรา สุขาวห, และคณะ. (2567). การพัฒนาและทดสอบประสิทธิผลเบื้องต้นการบำบัดด้วยการกระตุ้นพฤติกรรม
สำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 38(2), 69–86.
สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล, และ สรยุทธ วาสิกนานนท์. (2558). ตำราโรคซึมเศร้า. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
อธิชญา สุขธรรมรัตน์, และ ณัฐสุดา เต้พันธ์. (2566). ประสบการณ์และมุมมองของผู้ดูแลในครอบครัวเกี่ยวกับการสนับสนุน
ดูแลผู้ป่วยวัยรุ่นโรคซึมเศร้า: การศึกษาเชิงคุณภาพ. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 31(1), 22–36.
อัจฉรา คำมะทิตย์, และ มัลลิกา มากรัตน์. (2559). การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ: วิธีการปฏิบัติทีละขั้นตอน.
วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 3(3), 246–259.
Almeida, O. P., McCaul, K., Hankey, G. J., Norman, P., Jamrozik, K., & Flicker, L. (2008). Homocysteine
and depression in later life. Archives of General Psychiatry, 65(11), 1286–1294.
American Psychiatric Association. (2022). Diagnostic and statistical manual of mental disorders
(5th ed., text rev.). Washington, DC: Author.
Beck, A. T. (1967). Depression: Clinical, experimental and theoretical aspects. New York: Hoeber.
Beck, A. T., Rush, A. J., Shaw, B. F., & Emery, G. (1997). Cognitive therapy of depression.
New York: Guilford Press.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Hillsdale, NJ:
Lawrence Erlbaum.
El Kady, H. M., & Ibrahim, H. K. (2013). Depression among a group of elders in Alexandria, Egypt.
Eastern Mediterranean Health Journal, 19(2), 167–174.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Geelong, Australia:
Deakin University.
Montgomery, S. A., & Åsberg, M. (1979). A new depression scale designed to be sensitive to change.
The British Journal of Psychiatry, 134, 382–389.
Thai PBS. (2024). ระบบบริการสุขภาพจิตไทย: ความท้าทายและแนวทางพัฒนา. กรุงเทพฯ: Thai PBS.
The Joanna Briggs Institute. (2013). New JBI levels of evidence. Retrieved
The Joanna Briggs Institute. (2014). Reviewers’ manual 2014 edition. Retrieved
from http://www.joannabriggs.org
Vink, D., Aartsen, M. J., & Schoevers, R. A. (2008). Risk factors for anxiety and depression in the elderly.
Journal of Affective Disorders, 106(1–2), 29–44.
Wangtongkum, S., Sucharitakul, P., Wongjaroen, S., & Maneechompoo, S. (2008). Prevalence of
depression among older adults in Thailand. Journal of the Medical Association of Thailand, 91(12), 1812–1817.
World Health Organization. (2017). Depression and other common mental disorders:
Global health estimates. Geneva: WHO.
World Health Organization. (2023). Depression fact sheet. Retrieved
from https://www.who.int
Yesavage, J. A., Brink, T. L., Rose, T. L., Lum, O., Huang, V., Adey, M., & Leirer, V. O. (1983). Development
of a geriatric depression screening scale. Journal of Psychiatric Research, 17(1), 37–49.
